یعنی چه
تناعی در لغت به معنای رساندن خبر مرگ و کشتهشدن افراد یک قوم یا قبیله است، به طوری که این خبر موجب تحریک، شورش و برانگیختن یاران و همپیمانان برای آغاز جنگ، انتقامجویی و خونخواهی شود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول (تَ) و سکون نون و الف ممدوده (نا) و کسره عین (عِی) تلفظ میشود: تَناعِی.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف «تناعی» (۵ حرف) است و معمولاً با راهنمای «خبر مرگ رساندن به قصد جنگ» یا «تحریک به خونخواهی» مطرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل تکواژهای دقیقی برای این مفهوم سنتی وجود ندارد و از عبارات توصیفی استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر باب تفاعل از ریشه (ن-ع-ی) است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن شامل عباراتی چون «اعلان کشتهشدن»، «تحریک به جنگ از طریق رساندن خبر مرگ» و «برانگیختن قبیله به خونخواهی» است.
در قرآن
خود کلمه «تناعی» در قرآن نیامده است، اما ریشه آن (نعی) در متون تفسیر و ادبیات صدر اسلام به چشم میخورد.
نماد چیست
این واژه بار فرهنگی ویژهای دارد و نمادی از رسوم جاهلی عرب در اعلام جنگ و به راهانداختن زنجیره انتقامهای قبیلهای پس از مرگ یک فرد است.
جمعبندی و توضیح کامل تناعی
واژه «تناعی» یک مصدر عربی از باب تفاعل و برخاسته از ریشه «نَعْی» (به معنی خبر مرگ) است. این کلمه در متون و لغتنامههای کهن فارسی مانند لغتنامه دهخدا ثبت شده است و معنای دقیق آن، رساندن خبر کشتهشدن افراد یک قبیله به قصد برانگیختن، تحریک و شوراندن دیگران برای آغاز جنگ و خونخواهی است.
این واژه امروزه در زبان فارسی معیار و گفتاری کاملاً مهجور و کمکاربرد است و بیشتر ارزش تاریخی و ادبی دارد. همچنین باید توجه داشت که این کلمه از نظر املایی با واژههای همآوایی چون «تناهی» (به معنی پایانپذیری) یا «تنائی» (به معنی دوری) اشتباه گرفته نشود.