یعنی چه
شاذلیه نام یک طریقت صوفیانهٔ اسلامی منسوب به ابوالحسن شاذلی است که بیشتر در شمال آفریقا و جهان عرب گسترش یافته است. روش این طریقت بر پایه «طریق شکر»، اعتدال، دوری از ریاضتهای طاقتفرسا و سازگاری با زندگی اجتماعی استوار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه «شاذِلیّه» است که در زبان عربی به صورت الشاذلیة (al-Shādhilīyah) بیان میشود و به نام بنیانگذار آن اشاره دارد.
در جدول
در حل جدول، کلمه شاذلیه به عنوان یک طریقت یا فرقه صوفیانه شناخته میشود و دقیقاً دارای ۶ حرف (ش-ا-ذ-ل-ی-ه) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این سلسله صوفیه از عبارات Shadhili order یا Shadhiliyya Sufi order استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این مکتب و سلسله عرفانی را Şazeli Tarikatı یا Şâzeliyye مینامند.
به فارسی
برگردان مستقیم آن در متون عرفانی فارسی، «طریقت شاذلی»، «سلسله شاذلیه» یا «فرقه شاذلی» است که به پیروان این مکتب معنوی اشاره دارد.
در قرآن
کلمه شاذلیه یا ریشه واژگانی آن به این شکل، یک اصطلاح تاریخی و عرفانی متأخر است و در متن قرآن کریم به کار نرفته است.
نماد چیست
طریقت شاذلیه برخلاف برخی فرق صوفیه که لباس، کلاه تزیینی، کشکول یا نمادهای ظاهری خاصی دارند، به دلیل رویکرد تاکید بر عدم تظاهر، نماد تصویری رسمی ندارد؛ با این حال، اوراد، حلقه ذکر و شعار معنوی آنها پیرامون مفهوم «شکر و محبت الهی» چرخ میزند.
جمعبندی و توضیح کامل شاذلیه
طریقت شاذلیه یکی از بزرگترین و پویاترین سلاسل صوفیه در میان اهل سنت است که در قرن هفتم هجری توسط ابوالحسن شاذلی (علی بن عبدالله الشاذلی) بنیانگذاری شد. واژه شاذلی خود منسوب به منطقه یا قلعهای به نام «شاذله» در تونس است که ابوالحسن شاذلی در آغاز سلوک خود در آنجا اقامت داشت. این طریقت در ابتدا از شمال آفریقا آغاز شد و سپس در مصر و سایر کشورهای جهان عرب گسترش چشمگیری یافت.
رویکرد عرفانی شاذلیه بر خلاف برخی طریقتهای دیگر، دوری از ریاضتهای طاقتفرسا، ملامتیه و انزواطلبی است. مشرب معنوی آنها بر پایه «طریق شکر»، اعتدال و سازگاری عرفان با زندگی روزمره و اجتماعی استوار است. پیروان این مکتب که «شاذلی» نامیده میشوند، به جای تظاهر به فقر و پوشیدن لباسهای خاص، به تلاش و کسب روزی حلال در جامعه تشویق میشوند و بر ذکر، تسبیح و پیروی دقیق از سنت پیامبر تاکید دارند.