یعنی چه
به تمامی اشیاء طبیعی، مواد فیزیکی و ساختارهای موجود در فضای بیرونی و خارج از جوّ زمین از جمله ستارهها، سیارات، قمرها، سیارکها، دنبالهدارها و کهکشانها جسم آسمانی میگویند.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت جِسمِ آسمانی (با کسر میم در واژه اول) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «جسم اسمانی» دقیقاً یک پاسخ ۹ حرفی است. از دیگر گزینههای مشابه میتوان به جرم آسمانی یا جرم سماوی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم علمی از اصطلاحات Celestial body یا Astronomical object استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عربی، متداولترین معادل علمی برای این اصطلاح، جِرم سَماوي یا جسم سماوي است.
به فارسی
در زبان فارسی واژهها و ترکیبات هممعنی متعددی مانند جرم آسمانی، جرم سماوی، جرم فلکی و در متون کهن واژه «اختر» به عنوان معادلهای آن به کار میروند.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «جسم آسمانی» به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است؛ اما واژه «جسم» ۲ بار به معنی کالبد انسان و واژه «السماء» و جمع آن «السماوات» بیش از ۳۰۰ بار به همراه مصادیقی چون نجوم (ستارگان) و کواکب آمدهاند که به همین مفهوم اشاره دارند.
نماد چیست
در علم نماد نظم و کیهان است. در ادبیات و اختربینی کهن، اجسام آسمانی نمادی از هدایت، پیوند میان جهان مادی و متافیزیک و عظمت آفرینش هستند. همچنین در پرچمها (مثل ماه و ستاره) نماد روشنایی، حاکمیت و امید به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل جسم اسمانی
جسم آسمانی یک ترکیب وصفی اصطلاحی و علمی در زبان فارسی مدرن است که از ادغام واژه عربی «جسم» و واژه فارسی اصیل «آسمان» (با ریشه پهلوی و اوستایی) شکل گرفته است. این عبارت به هرگونه شیء، ماده فیزیکی یا ساختار طبیعی پایداری اشاره دارد که در فضای بیرونی و فراتر از جو زمین قرار گرفته است. ستارهها، کهکشانها، سیارات و دنبالهدارها همگی زیرمجموعه این تعریف قرار میگیرند.
در فرایند واژهگزینی و حل جدول، این عبارت ۹ حرفی مترادفات بسیار نزدیکی همچون «جرم آسمانی» و «جرم سماوی» دارد. اگرچه این اصطلاحِ ترکیبی با ساختار امروزی خود در متون کهن یا کتاب مقدس قرآن به صورت مستقیم به کار نرفته، اما مفاهیم و مصادیق بارز آن تحت عناوین «نجوم»، «کواکب» و «سماوات» به کرات مورد بحث قرار گرفته و در فرهنگهای مختلف نمادی از هدایت، روشنایی و عظمت کیهان بوده است.