یعنی چه
بطشة در لغت به معنی حمله کردن، یورش بردن و با زور و صولت چیزی را گرفتن است. این کلمه به عذاب و سختگیری توأم با قهر و غلبه نیز اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت بَطْشَة (تلفظ حرکات: فتحة روی باء، سکون روی طاء، فتحة روی شین) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «بطشة» با ۴ حرف است. همچنین معادلهای آن مانند یورش و سطوت نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژگانی که مفهوم یورش یا گرفتن با اقتدار و زور را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
در معاجم عربی، بطشة به عنوان مصدر مره یا اسم مصدر از ریشه (ب ط ش) به معنای برخورد شدید و یورش مقتدرانه معنا شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل حمله شدید، یورش، تندباد خشم، سختگیری، اقتدار و قهر مقتدرانه هستند.
در قرآن
این واژه به صورت «البَطْشَة» یکبار در آیه ۱۶ سوره دخان آمده است: «يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَىٰ إِنَّا مُنْتَقِمُونَ» (روزی که آنها را با حملهای بسیار سخت دستگیر کنیم). مفسران آن را نمادی از جنگ بدر یا عذاب قیامت میدانند. همچنین در آیه «إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ» نیز به این صفت قهرآمیز اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بطشة
واژه «بطشة» یک اسم مصدر یا مصدر مَره از ریشه ثلاثی مجرد «ب ط ش» است که در زبان و ادبیات فارسی و متون کهن به کار رفته است. این کلمه در اصل به معنای یورش بردن، حمله ناگهانی و گرفتن چیزی یا کسی با قدرت، خشونت و غلبه کامل است. در کاربردهای زبانی، این واژه بر خلاف یک حمله ساده، نشاندهنده ابهت، صولت و اقتدار تامِ حملهکننده است.
در فرهنگ و ادبیات دینی، بطشة به عنوان نمادی از قهر مطلق، انتقام سخت و عذاب ناگهانی و غیرقابل مقاومت امر قدسی یا حاکم جبار شناخته میشود. نمود بارز این مفهوم در قرآن کریم آمده است که در آن، عذاب الهی و عقوبت سخت ستمگران به عنوان «البطشة الکبری» (حمله و دستگیری بزرگ) توصیف شده است و مفسران آن را به وقایع سرنوشتسازی چون شکست مشرکان در جنگ بدر یا برپایی قیامت نسبت دادهاند.