یعنی چه
معرفت قرآنی به معنای دستیابی به یک شناخت عمیق، شهودی و هدایتگر درباره خداوند، جهان هستی و حقیقت انسان است که مستقیماً از جهانبینی و آیات کتاب الهی سرچشمه میگیرد. این مفهوم تنها به دانستن سطحی و ذهنی محدود نمیشود، بلکه نوعی بینش همراه با ایمان و عمل را در بر دارد.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت [ma’rifat-e qor’āni] تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمات متقاطع با شمارش دقیق حروف بدون احتساب تشدید یا همزه.
به انگلیسی
در متون آکادمیک و اسلامی انگلیسیزبان، با توجه به سیاق متن از این اصطلاحات استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ترکیبی، ریشه در قواعد و عبارات زبان عربی دارد.
به فارسی
معادل خالصتر یا ترکیبهای جایگزین فارسی آن شامل «شناخت قرآنی»، «جهانبینی وحیانی»، «بصیرت دینی» و «خداشناسی هدایتمحور» است.
در قرآن
عین این ترکیب دوعبارتی در متن قرآن نیامده است؛ اما ریشههای آن مانند فعل «یَعْرِفُونَهُ» و واژه «قرآن» مکرراً به کار رفتهاند. همچنین قرآن ابزارهای رسیدن به این معرفت را سمع (گوش)، ابصار (چشمها) و افئده (عقل و قلب) معرفی کرده و انسان را به تدبر و تفکر در آیات آفاقی و انفسی دعوت میکند.
نماد چیست
در ادبیات اسلامی و عرفانی، این نوع معرفت نماد روشنایی و هدایت (نور)، بینایی باطنی (بصیرت)، قلب سلیم به عنوان محل ادراک، و آینهای است که حقیقت الهی را در وجود انسان منعکس میکند.
جمعبندی و توضیح کامل معرفت قرانی
اصطلاح «معرفت قرآنی» یک ترکیب وصفی و مفهومی تفسیری-عرفانی است که از دو واژهٔ عربی «معرفت» (از ریشه ع ر ف به معنی شناخت) و «قرآنی» (منسوب به قرآن) ساخته شده است. این واژه به طور کلی به دو ساحت اشاره دارد: نخست، معرفتشناسی و شناختی که از دل جهانبینی قرآن نسبت به مبدأ و معاد به دست میآید؛ و دوم، شناختِ عمیقِ خودِ قرآن، بطون و مراتب هدایتی آن.
اگرچه خود این ترکیب به صورت لفظی در متن مصحف شریف نیامده، اما تاروپود آن بر اساس آیات متعددی شکل گرفته است که انسان را به تفکر، تعقل و تدبر در نشانههای الهی دعوت میکنند. در فرهنگ حوزوی معاصر نیز این اصطلاح گاه یادآور مکتب علمی و پژوهشهای اصیلِ قرآنپژوه بزرگ، آیتالله محمدهادی معرفت است.