یعنی چه
ابن شبّه در واقع یک اسم خاص (علم) متعلق به ابوزید، عمر بن شبّه نُمَیری بصری (۱۷۳ - ۲۶۲ هجری) از بزرگترین مورخان و محدثان جهان اسلام است. واژه «شَبَّه» لقب پدر او بوده که از ریشه عربی «ش ب ب» به معنی جوانی و نشاط گرفته شده است و معنای لغوی مستقل یا عمومی در زبان فارسی ندارد.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِبنِ شَبَّه» با فتح شین و تشدید و فتح باء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ به عنوان مورخ و محدث قرن سوم هجری یا نویسنده کتاب تاریخ المدینه، «ابن شبه» است که دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و منابع آکادمیک بینالمللی، نام این مورخ بزرگ به صورت Ibn Shabba یا Ibn Shabbah نگاشته میشود.
به عربی
در زبان عربی این اسم خاص به صورت «ابن شبة» یا «أبو زيد عمر بن شبة النميري البصري» نوشته و شناخته میشود.
در قرآن
عبارت «ابن شبه» یک اسم خاص تاریخی مربوط به قرنها پس از نزول قرآن است و در کتاب آسمانی وجود ندارد. همچنین ریشه لغوی آن (ش ب ب) به این صورت در قرآن به کار نرفته است.
نماد چیست
ابن شبه در تاریخ و فرهنگ اسلامی، نماد و مظهر دقت در تاریخنگاری محلی و حفظ روایات و اخبار شهرهای مقدسی چون مکه و مدینه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن شبه
«ابن شَبَّه» یک واژه، اصطلاح لغوی یا ترکیب دستوری دارای معنای عام در زبان فارسی یا عربی نیست؛ بلکه یک اسم خاص (علم) تاریخی متعلق به یکی از نامورترین و برجستهترین مورخان، محدثان، ادیبان و راویان جهان اسلام در قرن دوم و سوم هجری قمری است. نام کامل او ابوزید، عمر بن شبّه نُمَیری بصری (۱۷۳ - ۲۶۲ هجری) است که به دلیل وثاقت و دقت بالا در نقل اخبار، جایگاه ویژهای نزد دانشمندان مسلمان دارد.
کلمه «شَبَّه» در واقع لقب پدر این دانشمند بوده و از ریشه ثلاثی «ش-ب-ب» که معنای جوانی، برافروختگی و نشاط دارد مشتق شده است. مشهورترین و اصیلترین اثر باقیمانده از او کتاب «تاريخ المدينة المنورة» (معروف به أخبار المدينة) است که از قدیمیترین و معتبرترین منابع مکتوب برای شناخت وضع جغرافیایی، اجتماعی و سیاسی مدینه منوره در صدر اسلام و دوران خلفا محسوب میشود.