یعنی چه
عبارت «بغضب آوردن» (به غضب آوردن) به معنای خشمگین ساختن، عصبانی کردن، برآشفتن فرد یا برانگیختن حس خشم و ناراحتی شدید در دیگری است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب فعلی به صورت [be ḡażab āvardan] است که از حرف اضافه «به»، واژه عربی «غَضَب» و مصدر فارسی «آوردن» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خود واژه «بغضب آوردن» (۹ حرف) یا مصدر «اغضاب» (۵ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعالی استفاده میشود که نشاندهنده تحریک خشم یا عصبانی کردن مفرط طرف مقابل است.
به عربی
در زبان عربی، این مفهوم در باب افعال به صورت فعل «أغضب» یا مصدر «إغضاب» به کار میرود که دقیقاً هممعنی برانگیختن خشم است.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این عبارت شامل «خشمناک ساختن»، «برآشفتن»، «عصبانی کردن» و «خون کسی را به جوش آوردن» است.
در قرآن
عین عبارت ترکیبی و فارسی «به غضب آوردن» در قرآن نیست؛ اما ریشه عربی آن یعنی «غَضَب» و مشتقاتی چون «المغضوب» (مانند سوره حمد آیه ۷) به وفور برای اشاره به خشم الهی به کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت فعلی در ادبیات و فرهنگ عامه نماد تصویری مستقلی ندارد، اما خود مفهوم خشم همواره با نمادهایی چون آتش، شعله، برافروختگی و ایجاد تنش و دشمنی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بغضب آوردن
مصدر مرکب «به غضب آوردن» (یا بغضب آوردن) یک ترکیب فعلی کهن در زبان فارسی است که از پیشوند «به»، واژه عربی «غضب» و مصدر فارسی «آوردن» ساخته شده است. این اصطلاح دقیقاً به معنای عصبانی کردن، خشمگین ساختن و تحریکِ تندِ احساسات ناراحتی و افروختگی در یک شخص به کار میرود.
اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در متون دینی نظیر قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی آن (غ-ض-ب) در قالب واژههای مختلفی نظیر مغضوب و غضب الهی بارها استفاده شده است. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی نیز افعالی نظیر To anger و أَغْضَبَ دقیقاً معادل کارکرد معنایی آن هستند.
این واژه در ادبیات و گفتارهای روزمره دارای بار معنایی منفی است و معمولاً به رفتارهایی اشاره دارد که موجب برهم خوردن آرامش، ایجاد تنش، آزردگی خاطر یا برانگیختن واکنشهای تند و تدافعی در میان افراد میشود.