یعنی چه
تطویل کلام در لغت و اصطلاح به معنای به درازا کشاندن گفتار یا نوشتار است. در اصطلاح علم معانی و بیان، به زائد بودن لفظ بر اصلِ مقصود، بدون داشتن فایدهای خاص تطویل میگویند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه عربی تشکیل شده و در زبان فارسی به صورت تَطویلِ کَلام تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول، پاسخ عبارت «درازگویی و طولانی کردن سخن» کلمه ۹ حرفی «تطویل کلام» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم درازگویی و طولانی کردن کلام از واژههای تخصصی مانند Verbosity و Prolixity استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با ترکیباتی نظیر إطالة الكلام یا واژه الإسهاب شناخته میشود که ریشههای اصلی این اصطلاح بلاغی هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل، روان و رایج این واژه در زبان فارسی شامل درازگویی، زیادهگویی، تفصیل، پرحرفی و اطاله کلام است.
در قرآن
خودِ عبارت «تطویل کلام» با این ساختار در متن قرآن نیامده است؛ اما ریشهٔ آن (طول) به صورت واژههایی مانند «طَوْل» و «طاوِل» به کار رفته است. سبک قرآن معمولاً بر ایجاز یا اطناب مقبول استوار است.
نماد چیست
در متون کهن و ادبی، «رودهٔ دراز» (روده درازی) و عباراتی مثل «تطویل بلاطائل» نماد بارز نوشتار خستهکننده و زیادهگویی بیهوده بودهاند.
جمعبندی و توضیح کامل تطویل کلام
عبارت «تطویل کلام» یک ترکیب واژگانی وامگرفته از زبان عربی است که در ادبیات و علوم بلاغی فارسی کاربرد فراوانی دارد. این اصطلاح به معنای زیادهگویی و افزایش طول کلام بدون وجود فایدهای مشخص است؛ به طوری که اگر این طولانی شدن دارای لطف و فایده بلاغی باشد به آن «اطناب» میگویند، اما در صورت بیفایده و خستهکننده بودن، «تطویل» نامیده میشود.
در ساختار زبان و ادبیات کلاسیک، تطویل کلام معمولاً به عنوان یک نقص در سخنوری و نویسندگی به شمار میرود، چرا که مخاطب را ملول میکند. نقطه مقابل این مفهوم، «ایجاز» یا خلاصهگویی هوشمندانه است که هنری بزرگ در کلام محسوب میشود.
در فرهنگ عامه و اصطلاحات کنایی فارسی، برای اشاره به این مفهوم از عبارتهایی همچون «روده درازی کردن» یا «آب بستن به شعر و نوشته» استفاده میشود که نشاندهنده ناپسند بودن پرحرفی بیمورد در ارتباطات است.