یعنی چه
رُفات در اصل به معنی هر چیز کوبیده، خرد شده و ریزریزه شده است. در اصطلاح و کاربرد رایج، به بقایای جسد انسان، استخوانهای پوسیده و خاکستر مردگان پس از گذشت سالیان طولانی گفته میشود.
تلفظ
این کلمه به صورت رُفات (rofat) تلفظ میشود و مصوت اول آن ضمه (ـُ) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به لوحه یا پرسش «بقایای استخوان پوسیده مردگان»، کلمه چهار حرفی «رفات» یا «رمیم» به کار میرود.
به انگلیسی
برای واژه رفات در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، بیشتر از کلمه Remains استفاده میشود که به معنی بقایای پیکر انسان است.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و در زبان عربی فصیح به همان معنای اجزای متلاشی شده و ریز شده کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «بقایای پیکر»، «خاکستر مردگان» و «استخوانهای فرسوده» است که در متون رسمی و ادبی به جای آن مینشیند.
در قرآن
واژه رفات در قرآن کریم دو مرتبه در سوره اسراء به صورت عبارت «أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا» آمده است. این آیه پرسش منکران معاد را مطرح میکند که میگفتند: «آیا هنگامی که ما استخوانهایی پوسیده و خاکستری متلاشی شدیم، باز هم برانگیخته میشویم؟»
جمعبندی و توضیح کامل رفات
واژه «رُفات» ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «رفت» به معنی کوبیدن و خرد کردن گرفته شده است. این واژه به مرور زمان در زبان فارسی برای اشاره به بقایای مادی پیکر انسان، استخوانهای خرد شده و خاکستر به جا مانده از اجساد پس از سالیان دراز به کار رفته است.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم، این کلمه جایگاه ویژهای در مباحث مربوط به معاد و رستاخیز دارد. قرآن با اشاره به رفات، توانایی خداوند را در بازآفرینی مجدد انسانها از ذرات خاکستر و استخوانهای متلاشیشده به رخ میکشد و ناپایداری و فناپذیری جسم مادی را یادآور میشود.