یعنی چه
این ترکیب به معنای هماهنگی و تطابق کامل با یک وضعیت، مقدار، شأن یا مقام است؛ یعنی کاری یا چیزی که دقیقاً با شرایط موجود جور و هماندازه درمیآید.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة روی فاء و راء، و ضمه روی خاء به صورت [be farāxor] است.
در جدول
در کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنمای سوالاتی با مفهوم «مطابقِ» یا «به اندازهٔ» کاربرد دارد که پاسخ اصلی آن ۸ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، عبارات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم تناسب و تطابق هستند.
به عربی
در متون عربی، برای رساندن مفهوم تناسبِ اندازه یا مقام از ادواتی چون حَسْب و قَدَر استفاده میشود.
به فارسی
این کلمه کاملاً فارسی اصیل است. از ترکیب پیشوند «فرا» (به معنی جلو یا بالا) و بن مضارع «خور» (از مصدر خوردن، که در زبان کهن به معنی صالح و شایسته بودن نیز به کار میرفته) ساخته شده است. واژههایی مثل درخور و خوشخوراک با آن همخانواده هستند.
نماد چیست
از نظر معنایی و انتزاعی، این عبارت جلوهای از توازن و هماهنگی است؛ نشاندهنده این که هر چیز باید دقیقاً در جایگاه شایسته و به اندازه سهم واقعی خود قرار گیرد.
جمعبندی و توضیح کامل به فراخور
عبارت «به فراخور» یک ترکیب حرف اضافهای اصیل در زبان فارسی است که مفهوم تناسب، توازن و شایستگی را میرساند. وقتی این اصطلاح به کار میرود، هدف نشان دادن هماهنگی کامل میان دو پدیده یا سازگاری یک رفتار با یک موقعیت خاص است؛ به طوری که نه زیادهروی در آن صورت گیرد و نه کاستی.
از نظر ساختاری، ریشه این واژه به واژگان کهن فارسی بازمیگردد که در آن «خور» معنای بهره، سهم و شایستگی داشته است. به همین دلیل، در متون کهن و معاصر کاربرد فراوانی برای بیان برابری حقوق، تکالیف یا نسبتهای منطقی دارد.