یعنی چه
واژه «بخشندگان» صفت فاعلی جمع است و به دو مفهوم عمده اشاره دارد: نخست کسانی که مال، دارایی یا نعمتی را با سخاوت و جود به دیگران عطا میکنند (سخاوتمندان و کریمان)؛ و دوم کسانی که با بزرگواری از خطا، گناه و تقصیر دیگران چشمپوشی مینمایند (عفوکنندگان و بخشایشگران).
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت [بَخْشَنْدِگان] است که از بن مضارع فعل بخشیدن («بخش») به همراه پسوند صفت فاعلی «ـَنده» و نشانه جمع «ان» ترکیب شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلمه «بخشندگان» دقیقاً ۸ حرف دارد. از واژههای هممعنی دیگر با تعداد حروف متفاوت میتوان به کریمان یا سخاوتمندان اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد کلمه در جمله، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد که ابعاد سخاوت مالی یا عفو و گذشت اخلاقی را پوشش میدهند.
به عربی
در زبان عربی اگر منظور از بخشندگی کرم و انفاق مال باشد از واژههایی چون الکرماء و المعطین استفاده میشود، و اگر منظور گذشت از خطا باشد، کلماتی مانند العافین به کار میروند.
در قرآن
خود واژه فارسی «بخشندگان» در قرآن نیست، اما مفاهیم آن بارها ستایش شده است؛ از جمله در آیه ۱۳۴ سوره آلعمران که از انفاقکنندگان در توانگری و تنگدستی («الَّذِینَ یُنْفِقُونَ فِی السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ») و در ادامه از بخشندگان خطای مردم با عبارت («وَالْعَافِینَ عَنِ النَّاسِ») تمجید به عمل آمده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، «باران» و «ابر» نمادهای طبیعی بخشندگی بدون منت و چشمداشت هستند که بر همه جا یکسان میبارند. همچنین در فرهنگ عامه، شخصیت تاریخی و اسطورهای «حاتم طائی» مظهر کامل انسانهای بخشنده و با سخاوت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بخشندگان
واژه «بخشندگان» یکی از اصیلترین و زیباترین صفات در زبان فارسی است که ریشه در بن مضارع فعل «بخشیدن» دارد. این کلمه دو ساحت اخلاقی والا را در خود جای داده است؛ از یک سو به افرادی اشاره میکند که با جود، کرم و سخاوت، داشتههای مادی و معنوی خود را به دیگران عطا میکنند، و از سوی دیگر توصیفگر کسانی است که با ایثار و بزرگواری، از خطاها و تقصیرهای همنوعان خود چشمپوشی کرده و صفت عفو را متجلی میسازند.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، این مفهوم جایگاه بسیار رفیعی دارد. اگرچه لفظ فارسی آن در متون دینی عربی دیده نمیشود، اما آیات متعدد قرآن کریم در ستایش انفاقکنندگان و عفوکنندگان، بر ارزش این صفت صحه میگذارند. در ادبیات سنتی ما نیز، پدیدههایی چون ابر و باران به دلیل سودرسانی همگانی و بیمنت، و شخصیتهایی مانند حاتم طائی به عنوان نمادهای بارز بخشندگی شناخته میشوند.