یعنی چه
واژه سوقیه مؤنث «سوقی» و منسوب به سوق (بازار) است. این کلمه در دو مفهوم عمده به کار میرود؛ یکی به معنای ویژگیهای عامیانه، کوچهبازاری، سخیف و پست و دیگری در اصطلاحات فقهی و اقتصادی مانند «قیمت سوقیه» که به معنی قیمت روز و ارزش معاملاتی کالا در بازار آزاد است. همچنین در متون کهن به توده مردم و رعیت در برابر پادشاهان اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت سُوقِیّه (با ضمه روی سین و تشدید روی یاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه سوقیه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «بازارکی»، «منسوب به بازار» یا «عامیانه و پست» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن، معادلهای انگلیسی آن برای کاربرد کلامی vulgar یا coarse و برای کاربرد اقتصادی متعلق به بازار است.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم فارسی این واژه شامل اصطلاحاتی چون کوچهبازاری، عوامالناس، نرخ روز بازار و مردم عادی میشود.
در قرآن
خود کلمه «سوقیه» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه عربی آن یعنی «سُوق» به صورت جمع (أَسْوَاق) دو بار در سوره مبارکه فرقان (آیات ۷ و ۲۰) به معنی بازارها به کار رفته است.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای یا مذهبی خاصی ندارد، اما در ادبیات و نقد اجتماعی به عنوان نمادی از فرهنگ غیررسمی، گفتار سخیف و ادبیات پاییندست جامعه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سوقیه
واژه سوقیه ریشه در زبان عربی (س و ق) دارد و به معنای هر آن چیزی است که به بازار، توده مردم یا رعیت منسوب باشد. در ادبیات فارسی، این واژه بیشتر بار معنایی منفی به خود گرفته و به گفتار یا رفتار عامیانه، پست، سخیف و کوچهبازاری اطلاق میشود که در تضاد با زبان فاخر، ادیبانه و رسمی قرار دارد.
از سوی دیگر، سوقیه یک اصطلاح معتبر تخصصی در فقه و اقتصاد اسلامی است. ترکیب «قیمت سوقیه» به طور گسترده برای اشاره به قیمت رایج و ارزش معاملاتی کالاها در بازار آزاد به کار میرود و در این بافتار، هیچگونه بار معنایی منفی یا توهینآمیزی ندارد.