یعنی چه
واژه القعره در لغت به معنای بخش فرو رفته زمین، گودال، حفره عمیق یا تک و ته کاسه است. این واژه به عمیقترین نقطه یا مقداری از غذا و مایعات که کف ظرف را میپوشاند اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت اَلْقَعْرَة تلفظ میشود که در زبان فارسی معمولاً هاء تانیث آن به صورت «ه» صامت یا مصوت خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، القعره به عنوان کلمهای ۶ حرفی با معنای گودی، عمق، یا ته ظرف شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی القعره شامل واژگانی هستند که به مفاهیم عمق، کف یا حفرههای ساختاری اشاره دارند.
به عربی
در عربی فصیح، واژههای القعر و الحفرة نزدیکترین هممعنیها به این کلمه محسوب میشوند.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل تک، ته، عمق، ژرفا، مغاک و حفره است که در متون کهن به کار رفتهاند.
نماد چیست
این کلمه نماد اصطلاحی خاصی در فرهنگها نیست، اما ریشه آن مفهوم ژرفای ناشناخته، تاریکی، عمیقترین نقطه سقوط یا از بیخ و بن کندن چیزی را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل القعره
واژه «القعره» (یا قَعْرَة) واژهای اصالتاً عربی است که از ریشه ثلاثی مجرد «ق - ع - ر» مشتق شده است. این ریشه در زبان عربی دلالت بر گود کردن، به تک رسیدن یا از بیخ و بن کندن دارد. در کتابهای لغت معتبر، این واژه به معنای فرورفتگیهای زمین، گودالها و همچنین تهمانده غذا یا مایعات در کف کاسه معنا شده است.
اگرچه خود کلمه «القعره» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مشتق دیگری از همین ریشه یعنی واژه «منقعر» (به معنی از بیخ و بن کنده شده) در آیه ۲۰ سوره قمر به کار رفته است. در زبان فارسی، واژههایی نظیر مقعر و تقعیر نیز با این کلمه همخانواده هستند.
در ساختار مسابقات و جداول کلمات متقاطع، القعره واژهای شش حرفی به شمار میآید که پاسخگوی نیازهای معنایی مربوط به ژرفا، عمق و مغاک است و در نگارشهای محلی یا غیررسمی گاه به جای القعر نیز استفاده میشود.