یعنی چه
واژهٔ «خوشقول» یک صفت مرکب اخلاقی در زبان فارسی است و به شخصی اطلاق میشود که به عهد، پیمان و وعدههایی که به دیگران میدهد پایبند است و کارهای محول شده یا قرارهای خود را در زمان مشخصشده و بدون تأخیر انجام میدهد.
تلفظ
تلفظ این واژه ترکیبی از واژهٔ فارسی «خُش» (خوش) و واژهٔ عربی «قَوْل» است که در مجموع به صورت [خُشْ قَوْل] خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف میتواند خودِ «خوش قول» (با ۶ حرف)، «خوش وعده» یا «وفادار» باشد.
به انگلیسی
بسته به متن و نوع خوشقولی (زمانی یا اخلاقی)، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد. همچنین عبارت «Man/Woman of his/her word» نیز به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم خوشقولی از ترکیبهای وصفی و تعابیری همچون صادقالوعد یا وفی بالعهد استفاده میشود.
در قرآن
خود واژهٔ ترکیبی و فارسی «خوشقول» در قرآن وجود ندارد، اما مفهوم آن تحت عنوان «وفای به عهد» بسیار ستایش شده است. صریحترین صفت معادل آن «صَادِقَ الْوَعْدِ» است که در آیه ۵۴ سوره مریم برای حضرت اسماعیل (ع) آمده: «إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ». همچنین تعابیری مثل «أوفوا بالعقود» به این ارزش اخلاقی اشاره دارند.
نماد چیست
خوشقولی در فرهنگ و اخلاق نمادِ بارزِ شخصیت پایدار، صداقت و امانتداری کلامی است. در رفتارهای اجتماعی و عامه، نشانههایی مانند «دست دادن» (به نشانهٔ قول مردانه) و «حلقه یا انگشتر» (به نشانهٔ میثاق و بیعت) نمادهای بصری پایبندی به قول به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل خوش قول
واژهٔ «خوشقول» یک صفت مرکب اخلاقی و رفتاری در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ پهلوی و اصیل «خوش» (به معنی نیک و دلپذیر) و واژهٔ عربی «قول» (به معنی گفتار و وعده) ساخته شده است. این اصطلاح به کسی اشاره دارد که صفت پسندیدهٔ وفای به عهد را داراست، قرارهای خود را بهموقع اجرا میکند و میتوان در روابط اجتماعی و شخصی به کلام و وعدهٔ او اعتماد کرد. متضاد اصلی این کلمه «بدقول» و «پیمانشکن» است.
اگرچه خود این واژه به دلیل ساختار فارسیاش در متن قرآن کریم نیامده، اما مفهوم محوری آن یعنی وفای به عهد و پیمان، از بزرگترین فضایل اخلاقی در اسلام است؛ تا جایی که در آیه ۵۴ سوره مریم، خداوند حضرت اسماعیل (ع) را با صفت «صادق الوعد» (خوشقول) ستایش میکند. در فرهنگ عامه نیز این ویژگی نماد اصالت شخصیت، صداقت و امانتداری است و با رفتارهایی همچون دست دادنِ بیعت و پیمان شناخته میشود.