یبور یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل یبور

واژه «یَبُور» اصالتاً یک فعل مضارع عربی از ریشه (ب و ر) است که به دلیل کاربرد در ادبیات مذهبی، تفاسیر و متون قرآنی وارد فضای زبان فارسی شده است. این کلمه در لغت به معنای تباه شدن، فاسد گشتن، از دست رفتن رونق و به هلاکت رسیدن است و از مفهوم کسادی شدیدی برمی‌آید که در نهایت به نابودی کالا یا جریان ختم می‌شود.

در فرهنگ‌های واژگان و ادبیات قرآنی، یبور به عنوان نمادی از پوچی، بی‌حاصلی و عقیم ماندن تلاش‌ها و نقشه‌های باطل یاد می‌شود. زمانی که این کلمه در متون فارسی به کار می‌رود، معمولاً نقل قولی مستقیم از آیات الهی یا اشاره‌ای ادبی به بی‌ثمر شدن مکر و حیله مکاران است.

هم‌خانواده‌های مشهور این واژه مانند «بایر» (زمین بی‌کِشت و بی‌حاصل) و «بَوار» (هلاکت و کسادی) به خوبی نشان‌دهنده ریشه معنایی آن یعنی بی‌نتیجه ماندن و عاری از ثمر بودن هستند.