یعنی چه
این واژه در زبان فارسی به عنوان یک صفت یا اسم مرکب به کار میرود و به لباس، یقه یا لبهٔ هر شیء (مانند ظرف یا حوض) اشاره دارد که به سمت خارج برگشته و تا خورده باشد. همچنین در خیاطی قدیمی به نوعی لبهدوزی یا پاکدوزی برای جلوگیری از ریشریش شدن پارچه نیز گفته میشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه ترکیبی از دو بخش «لَب» (با فتحه روی لام) و «بَرگَردان» (با فتحه روی با و گاف) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان نشانه یا توصیفی برای یقههای خاص یا لبههای تاخورده ظروف به کار میرود.
به انگلیسی
برای پوشاک و یقه کت از واژه Lapel و برای توصیف فیزیکی لبههای برگشته از عبارتهای توصیفی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به کاربرد آن در خیاطی یا توصیف اشیاء، از عباراتی که مفهوم تاشدگی و برگشتگی را میرسانند استفاده میشود.
به ترکی
در اصطلاحات پوشاک زبان ترکی، این مفهوم مستقیماً به چرخیدن یا تا خوردن یقه و لبه لباس اشاره دارد.
به فارسی
واژههای مترادف و جایگزین فارسی شامل «یقه برگردان»، «لبهبرگشته»، «تاخورده» و در برخی متون قدیمی به صورت خلاصه «برگردان» هستند.
نماد چیست
این واژه بار نمادین اسطورهای یا مذهبی خاصی ندارد و صرفاً اصطلاحی توصیفی و کاربردی در صنایع پوشاک و معماری ظروف است. با این حال در لایههای استعاری میتواند نشاندهنده بازگشت یا دگرگونی حالت ظاهری یک شیء باشد.
جمعبندی و توضیح کامل لب برگردان
واژه «لب برگردان» یک ترکیب وصفی و اسمی اصیل در زبان فارسی است که از ادغام دو بخش «لب» (به معنای کناره و لبه) و «برگردان» (صفت مفعولی از مصدر برگرداندن) ساخته شده است. این اصطلاح عمدتاً در دنیای خیاطی و پوشاک برای توصیف جامه یا لباسی به کار میرود که یقه یا گریبان آن به سمت بیرون تا خورده و برگشته باشد؛ نمونه بارز و ملموس آن در پوشاک امروزی، یقه کتهای رسمی است.
علاوه بر صنعت پوشاک، این کلمه در گذشته برای توصیف اشیاء و ظروفی که لبه آنها حالت مایل، شیبدار یا تاخورده به بیرون داشت (مانند لبه برخی حوضها یا ظروف سفالی و فلزی) نیز استفاده میشده است. همچنین کاربرد فرعی آن در خیاطی قدیمی، اشاره به نوعی لبهدوزی ظریف برای جلوگیری از ریشریش شدن پارچه دارد که امروزه با نامهای دیگری شناخته میشود.