یعنی چه
واژه گرانبها و ارزشمند به ویژگی یا شیئی اطلاق میشود که به دلیل نفاست، سودمندی، یا اهمیت بالا، جایگاه ویژهای دارد. این ارزش میتواند مادی (مانند طلا و جواهرات) یا معنوی (مانند وقت، دانش و ایمان) باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب واژگانی به صورت مضاف و معطوف «گِرانبَها وَ اَرزِشْمَند» است که در زبان فارسی روان ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «گرانبها و ارزشمند» خود یک پاسخ ۱۵ حرفی است. همچنین کلماتی نظیر ثمین، نفیس و فاخر نیز به عنوان پاسخهای کوتاهتر کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از واژههای متنوعی استفاده میشود؛ Valuable برای اشیای پرارزش، Precious برای گوهرهای گرانبها یا مفاهیم دلی، و Priceless برای آنچه ارزشش قابل قیمتگذاری نیست.
به عربی
در زبان عربی واژه «ثمین» (که در قرآن کریم نیز به صورت ترکیب ثمین بخس به کار رفته) و واژه «نفیس» دقیقترین برگردانها برای این مفهوم هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون گرانمایه، ارجمند، باارزش و ارزنده است که همگی بر دارا بودن قدر و منزلت فراوان دلالت میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ عمومی و ادبیات فارسی، گرانبها و ارزشمند بودن نماد مفاهیمی است که تکرارپذیر نیستند؛ مانند عمر و وقت انسان، علم، و ایمان. در طبیعت نیز سنگهای پاکی چون الماس و مروارید غلتان (دُر) بالاترین نماد مادی این صفت محسوب میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل گرانبها و ارزشمند
عبارت «گرانبها و ارزشمند» ترکیبی عمیق از دو صفت اصیل فارسی است که بر اهمیت، نفاست و جایگاه والای یک چیز دلالت دارد. واژه گرانبها از ترکیب «گران» (به معنی سنگین و وزین در زبان پهلوی) و «بها» تشکیل شده و ارزشمند نیز با افزودن پسوند دارندگی «مند» به واژه ارزش پدید آمده است. این دو واژه در کنار هم، تمام جنبههای مادی و معنوی یک پدیده گرانقدر را پوشش میدهند.
اگرچه خود این ترکیب به طور مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما مصادیق و مفاهیم معادل آن مانند واژه «ثمین» و اشاره به گوهرهای بهشتی نظیر یاقوت، مروارید و طلا به وفور دیده میشود. این مفهوم در ادبیات فارسی همواره به عنوان تذکری برای قدردانی از داراییهای غیرقابل بازگشت زندگی مانند زمان، جوانی و اندیشه به کار میرود.
در کاربردهای روزمره، این واژگان متضاد صریح مفاهیمی چون بیارزش، کمبها و ابتذال هستند. هر چیزی که ویژگی گرانبهایی را با خود حمل میکند، ملازم با اصالت، پایداری و کمیابی در طبیعت یا در میان جوامع انسانی است.