یعنی چه
استهتار در لغت به معنای بیاعتنایی، سبک شمردن امور مهم، و رفتار همراه با بیمسئولیتی است. همچنین در متون لغوی به معنای شیفتگی، ولع و افراط شدید در چیزی آمده است؛ به طوری که فرد از سرزنش یا ننگ باکی نداشته باشد.
تلفظ
این واژه به صورت اِسْتِهْتار (Es-teh-tār) تلفظ میشود و مصدری از باب استفعال است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مفهوم معمولاً خود واژه «استهتار» است که دقیقاً ۷ حرف دارد. واژههای همخانواده آن مانند تهتر یا مستهتر نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در متن، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است. در معنای بیمسئولیتی از recklessness و در معنای شیفتگی از infatuation استفاده میشود. توجه شود که این واژه با «استتار» به معنی Camouflage متفاوت است.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل بیمبالاتی، سهلانگاری، بیتوجهی، سبکسری، بیپروایی و در برخی متون شیفتگی یا دلدادگی افراطی است.
در قرآن
واژه «استهتار» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، مفاهیم نزدیک به آن مانند غفلت، اعراض، لهو، یا واژه هموزن و متفاوت آن یعنی «استهزاء» (به معنی مسخره کردن) در آیات متعددی مطرح شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و متون اخلاقی، استهتار نماد بیمسئولیتی، غفلت از حقیقت و عاقبت امور، و از دست رفتن تعادل عقلانی به سبب شیفتگی یا ولنگاری است. برای این مفهوم نماد مادی خاصی وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل استهتار
واژه «استهتار» از ریشه عربی (ه-ت-ر) و باب استفعال است که در زبان فارسی کاربردی اخلاقی و رفتاری دارد. این کلمه دو لایه معنایی عمده دارد؛ نخست به معنی بیمبالاتی، سهلانگاری و سبک شمردن عواقب کارهاست و دوم به معنای شیفتگی و ولع شدید به امری به گونهای که مایه پردهدری و بیباکی فرد شود.
بسیاری از افراد به دلیل شباهت ظاهری و صوتی، این واژه را با کلمه نظامی «استتار» (با حرف ت، به معنی مخفی شدن و پوشش) اشتباه میگیرند، در حالی که استهتار (با حرف هـ) بار معنایی کاملاً متفاوتی در حوزههای اخلاقی، ادبی و اجتماعی دارد.
در حل جدول و بررسیهای لغوی، این کلمه اصطلاحاً به عنوان مترادف بیباکی غیرعقلانی یا سهلانگاری مفرط شناخته میشود و در متون قرآنی مستقیماً ذکر نشده، بلکه مصادیق و مفاهیم مشابه آن نکوهش شده است.