یعنی چه
«آتشِ عُنف» یک ترکیب تعبیری و استعاری (اضافه تشبیهی) در ادبیات کلاسیک فارسی است که در آن «عُنف» (به معنی خشونت، تندی و قهر) به «آتش» تشبیه شده است. این اصطلاح معمولاً برای نشان دادن اوج خشم، بیرحمی یا شدتِ عمل و قدرت قاهره در متون کهن به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب استعاری به صورت «آتَشِ عُنف» (âtaš-e onf) است که از یک واژه فارسی و یک واژه عربی تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ مد نظر در جدول برای عبارت «آتشِ خشونت و تندی»، واژه ۶ حرفی «اتش عنف» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این استعاره ادبی از عباراتی نظیر Fire of violence یا Fire of wrath استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ترکیبهایی چون نار العنف یا نار الغضب برای بیان این حالت استعاری استفاده میگردد.
به فارسی
معادلهای روان فارسی و عبارات جایگزین آن شامل آتشِ خشم، شعلهٔ قهر، حدّت و سختی، و صولتِ جابرانه است. در متون کهن معمولاً در تقابل با «آبِ لطف» قرار میگیرد.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات نمادِ غضب مهارناپذیر، ویرانگری، حاکمیت جابرانه، و انفجار شدید احساسات و بحران است. همچنین نشاندهنده تقابل مطلق میان قدرت قاهره و رحمت و رأفت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اتش عنف
عبارت «آتشِ عُنف» یک واژهٔ مستقل و تثبیتشده در لغتنامه نیست، بلکه یک ترکیب استعاری و اضافهٔ تشبیهی در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند مرزباننامه) است. این ترکیب از واژهٔ فارسی «آتش» و واژهٔ عربی «عُنف» (به معنی خشونت و قهر) ساخته شده و به معنای اوج خشم، تندی، و غضب ویرانگر است.
در متون کهن، این اصطلاح معمولاً برای نشان دادن شدت عمل یا مجازات سخت از سوی یک حاکم به کار میرفته و در آرایههای ادبی دقیقاً در مقابل «آبِ لطف» قرار میگیرد تا تضاد میان مهارناپذیری قدرت و ملایمت رحمت را به تصویر بکشد. این کلمه در قرآن کریم کاربردی ندارد و یک ساختار ادبی متأخر محسوب میشود.