یعنی چه
واژه نَجاش در لغت به معنی کسی است که شکار را میرماند تا در دام بیفتد (شکارچی یا صیاد). همچنین به کسی که چهارپایان را میراند، نجاش میگویند. در تاریخ اسلام و ادبیات، این کلمه به عنوان مخفف لقب «نجاشی» (پادشاه حبشه) نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه نَجّاش (Na-jāsh) با فتح حرف اول و تشدید و فتح حرف دوم است. البته در حالت اسمی به معنی تسمه چرمی، به صورت نِجاش (با کسر نون) نیز خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه نجاش به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «شکارچی»، «راننده چهارپایان» یا «مخفف لقب پادشاه حبشه» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای مفهوم لغوی آن از واژه Hunter یا Fisher استفاده میشود و برای اشاره به اصطلاح تاریخی پادشاه حبشه، واژه Negus که ریشه حبشی دارد به کار میرود.
به عربی
این واژه خود ریشهای عربی دارد و در متون عربی با کلماتی هممعنی مانند صائد و قنّاص مترادف است که به مفهوم صید و شکار اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون «شکارچی»، «مرغگیر»، «صیاد» و «رانندهٔ دزدانهٔ حیوانات» است که در متون کهن به جای این لغت عربی استفاده میشدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل نجاش
واژه «نجاش» یک لغت اصیل عربی از ماده (ن ج ش) است که در درجه اول به مفهوم شکارچی، صیاد و کسی که صید را به سمت دام هدایت میکند، اشاره دارد. این واژه در زبان فارسی بیشتر در متون کهن و لغتنامههای قدیمی کاربرد دارد و ساختار آن ۴ حرفی است.
از سوی دیگر، نجاش در ادبیات تاریخی و اسلامی به عنوان شکل مخفف «نجاشی» شناخته میشود. نجاشی لقب عمومی پادشاهان اتیوپی (حبشه) بوده است که در تاریخ اسلام به دلیل عدالتخواهی و پناه دادن به مهاجران مسلمان، به نمادی از منصف بودن و حقیقتجویی تبدیل شده است.
علاوه بر این، در اصطلاحات علمی و زیستشناسی مدرن، Najash نام علمی یک سرده از مارهای فسیلی پادار مربوط به دوره کرتاسه است؛ اما کاربرد اصلی آن در زبان و ادبیات فارسی، همان معنای لغوی صیاد و معنای تاریخی پادشاه حبشه است.