معنی
«ثری» در لغت به معنای خاک نرم و نمداری است که به دلیل قرار گرفتن در لایههای زیرین زمین مرطوب مانده است. در زبان و ادبیات فارسی، این واژه مجازاً به کل زمین، خاک و اعماق زمین نیز اشاره دارد.
یعنی چه
این واژه در اصطلاح و متون کهن به معنای مرتبه پایین دنیوی، خاکساری و زمین است که معمولاً در تقابل با آسمان و ثریا (ستاره و بلندی) به کار میرود تا فاصله میان بالاترین و پایینترین نقطه عالم را نشان دهد.
مترادف
واژههایی چون تراب (خاک) و طین (گل و خاک رس) نزدیکترین معادلهای معنایی به ثری هستند.
متضاد
در تقابلهای ادبی، «ثریا» (خوشه پروین در اوج آسمان) و «سماء» (آسمان) به عنوان متضادهای مفهومی این واژه شناخته میشوند.
هم خانواده
واژههای ثراء (ثروت و مال فراوان)، ثریّ (مرد ثروتمند) و اثراء (جمع ثری یا ثروتمند شدن) با این کلمه همریشه هستند.
ریشه
ریشه این واژه عربی و از ماده «ثَرَوَ» یا «ثَرَیَ» است که در اصل به معنای فراوانی، نرم و مرطوب شدن خاک و حاصلخیزی زمین به کار میرفته است.
جمله سازی
به انگلیسی
معادلهای دقیق زبان انگلیسی بر اساس ریشه و معنای واژه.
به عربی
واژه ثری خود اصالتاً عربی است و در این زبان نیز به همین صورت به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ثری
واژهٔ «ثَری» یک کلمهٔ کهن با ریشهٔ عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و به معنای خاک نمناک، زمین یا اعماق مرطوب خاک است. این واژه در قرآن کریم نیز یک بار در آیهٔ ۶ سورهٔ طه («...وَمَا تَحْتَ الثَّرَىٰ») به معنی اعماق و زیر زمین به کار رفته است.
در ادبیات فارسی، «ثری» جایگاه ویژهای به عنوان یک نماد دارد. این کلمه مظهر افتادگی، خاکساری، مادیت و پایینترین نقطهٔ ممکن در عالم است. معروفترین ترکیب ادبی ساختهشده با آن، اصطلاح «از ثری تا ثریا» است که برای بیان تفاوت فاحش و فاصلهٔ بیپایان میان دو چیز (از اعماق زمین تا اوج آسمان و ستارهها) استفاده میشود.