یعنی چه
آلات لهو در لغت به معنای وسایل و ابزارهای سرگرمی غافلکننده است. در اصطلاح فقهی و حقوقی، به وسایلی گفته میشود که بهطور عرفی برای مجالس فسق و فجور، شهوترانی، قمار یا موسیقیهای گمراهکننده و طربانگیز مضل ساخته شدهاند و انسان را از یاد خدا و امور مهم زندگی بازمیدارند.
تلفظ
واژه «آلات» جمع آلت و با مد روی الف تلفظ میشود؛ واژه «لهو» نیز با فتح لام و سکون هاء خوانده میشود که در مجموع به صورت «آلاتِ لَهْو» تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «الات لهو» به عنوان پاسخ برای طراحان سوال با ۷ حرف کاربرد دارد. همچنین واژههای هممعنی دیگر آن مانند ملاهی یا معازف نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به زمینه متن، از عبارات متفاوتی استفاده میشود؛ در متون حقوقی و اسلامی بیشتر تعابیر مربوط به سرگرمیهای باطل یا ابزارهای ممنوعه به کار میرود.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت یا به صورت کلمات جمع مانند الملاهی و المعازف برای اشاره به ابزار غفلت و سازهای مطرب استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی این ترکیب شامل «افزارهای لغو»، «اسباب بازی و سرگرمی بیهوده» و در برخی بافتهای قدیمی «سازهای طرب و تنعم نامشروع» است که مفهوم دورکنندگی از جدیت را میرسانند.
در قرآن
عین ترکیب «آلات لهو» در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشه آن (ل-ه-و) ۱۶ بار تکرار شده است. به عنوان مثال در آیه ۶ سوره لقمان عبارت «لهو الحدیث» (سخنان بیهوده و گمراهکننده) آمده که در احادیث، صدای برآمده از آلات لهو یکی از مصادیق آن شمرده شده است. همچنین در آیه ۱۱ سوره جمعه به واژه «لهواً» در کنار تجارت اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، متون تفسیری و ادبیات عرفانی، آلات لهو نماد غفلت از یاد خدا، دوری از معنویت، روی آوردن به شهوات زودگذر دنیا و حجابهای نفسانی است که مانع رشد روحی و سیر و سلوک انسان به سمت حقیقت میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل الات لهو
اصطلاح «آلات لهو» یک ترکیب اضافه با ریشه عربی است که از دو واژه «آلات» (ابزارها) و «لهو» (سرگرمی غافلکننده) تشکیل شده است. این اصطلاح وارد فقه اسلامی و زبان فارسی شده و به طور خاص به وسایلی اشاره دارد که به طور معمول برای مجالس گناه، قمار، یا موسیقیهای طربانگیز و مضلّ (گمراهکننده) استفاده میشوند؛ کارهایی که انسان را از اهداف اصلی زندگی و یاد خداوند بازمیدارند.
اگرچه خود این واژه به صورت صریح در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه آن یعنی «لهو» کاربردهای متعددی در آیات دارد و مفسران و فقیهان با استناد به آیاتی نظیر «لهو الحدیث» در سوره لقمان، احکام فقهی مربوط به تحریم و محدودیت استفاده از این ابزارها را استخراج کردهاند. در ادبیات و فرهنگ سنتی نیز این کلمه همواره در برابر مفاهیمی چون عبادت، جدیت و ذکر قرار میگیرد و نمادی از دنیاگرایی و بیهودگی است.