یعنی چه
این عبارت یک مصدر مرکب فصیح و کهن در زبان فارسی است که در متون کلاسیک به کار رفته و به معنای شدت بخشیدن به حیلهگری، فزونی دادن به مکر و تزویر، یا تکرار مداوم رفتارهای فریبکارانه برای مغلوب کردن دیگران است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «فَریب بَرفُزودَن» است که در آن «برفزودن» شکل کهن و فصیح واژهٔ «برافزودن» (به معنی زیاد کردن) میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این عبارت خودِ «فریب برفزودن» با ۱۱ حرف است. همچنین عباراتی چون «مکر انگیختن» نیز به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این اصطلاح ترکیبی، از عباراتی استفاده میشود که نشاندهنده افزایش یا تشدید مکر و حیلهگری هستند.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات مربوط به مکر انباشته شده، افزونخواهی در حیله یا پافشاری در تزویر به عنوان معادلهای معنایی دقیق این ترکیب شناخته میشوند.
به فارسی
معادلهای روان و سره فارسی برای این ترکیب شامل مواردی چون مکر انگیختن، بیشفریفتن، نیرنگ افزون کردن و دستیافتن به حیلههای بیشتر در مواجهه با خصم است.
نماد چیست
از آنجا که «فریب برفزودن» یک اصطلاح ترکیبی فعلی و انتزاعی در زبان و ادبیات است، نماد مادی، طبیعی یا حیوانی خاصی در فرهنگها برای آن تعریف نشده، اما در مفهوم کلی با مکر مداوم نفس و دنیا همپوشانی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل فریب برفزودن
عبارت «فریب برفزودن» یک مصدر مرکب، فصیح و کهن در زبان فارسی است که بیش از هر چیز در متون ادبیات کلاسیک و حماسی نظیر شاهنامه فردوسی تجلی یافته است. این ترکیب از دو بخش «فریب» (به معنی مکر و حیله) و «برفزودن» (شکل کهنِ برافزودن به معنی افزایش دادن) ساخته شده و در کل به معنای بیش از پیش حیله به کار بستن، تشدید رفتارهای مکرآمیز و انباشتن تزویر برای گمراه کردن یا مغلوب ساختن حریف است.
این اصطلاح در شعر فردوسی با شاهدی دقیق تایید شده که نشان میدهد پهلوانان یا پادشاهان در میدان نبرد یا سیاست، با به کار بستن مکر افزونتر، بر خصم خود چیره میشدند. اگرچه این ترکیب در زبان گفتاری امروز رایج نیست، اما ساختار دقیق ۱۱ حرفی آن در لغتنامههای مرجع همچون دهخدا ثبت شده و ارزش معنایی خود را در ادبیات کهن حفظ کرده است.