یعنی چه
این کلمه شکل نوشتاری سادهشده یا غیردقیق واژه عربی «آتیناه» است که در فارسی به عنوان یک عبارت قرآنی شناخته میشود. ریشه آن به معنای اعطای نعمت، رحمت، علم یا کتاب از سوی خداوند به بندگان است.
تلفظ
در اصل عربی به صورت «آتَيْنَاهُ» خوانده میشود که شامل فعل ماضی «آتینا» (ما دادیم) و ضمیر «ـه» (به او) است.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات، این واژه معمولاً با تعداد ۶ حرف و به عنوان راهنمای «ما به او دادیم در قرآن» یا «عطا کردیم به او» مطرح میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این واژه برای بیان بخشش و اعطای الهی به کار میرود.
به عربی
یک ساختار فعلی عربی از ریشه «أ ت ي» در باب افعال (فعل ماضی، متکلم معالغیر به همراه ضمیر مفعولی).
به فارسی
این واژه به صورت یک کلمه مستقل اصیل در زبان فارسی وجود ندارد و برگردان دقیق آن به فارسی در قالب یک جمله فعلی کوتاه بیان میشود.
در قرآن
این کلمه در آیات متعددی مانند آیه ۱۲ سوره مریم («وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا»؛ و در کودکی به او دانایی دادیم) و آیه ۶۵ سوره کهف درباره حضرت خضر («آتَیْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا») به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و تفاسیر قرآنی، این واژه نشاندهنده آن است که مالک اصلی تمام داراییها و فضایل (مانند علم، قدرت و نبوت) خداوند است و اوست که به بندگانش افاضه رحمت میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اتیناه
کلمه «اتیناه» در واقع صورت سادهشده یا بدون الفِ ممدوده از واژه عربی و قرآنی «آتیناهُ» است. این واژه یک لفظ مستقل در زبان فارسی محسوب نمیشود، بلکه یک عبارت فعلی کامل در زبان عربی است که از ترکیب فعل ماضی «آتینا» (ما دادیم) و ضمیر مفعولی «هُ» (به او) ساخته شده است. ریشه ثلاثی مجرد آن «أ-ت-ي» است که در باب افعال به معنای اعطا کردن و بخشیدن به کار میرود.
در متن قرآن کریم، این کلمه اهمیت بالایی دارد و همواره از سوی پروردگار برای بیان بخششهای بزرگ، اعطای مقام نبوت، کتاب آسمانی، حکمت و رحمت خاصه به پیامبران و بندگان صالح استفاده شده است. به همین جهت در فرهنگ اسلامی، این واژه یادآور فضل ملکوتی و سرچشمه بودن خداوند برای تمامی مواهب مادی و معنوی است.