یعنی چه
اشکباری یک اسم مصدر در زبان فارسی است که به حالت گریستن، فرو ریختن اشک از چشم و زاری اشاره دارد. این واژه توصیفکننده حالتی است که فرد به دلیل اندوه، شوق یا توبه دچار ریزش مداوم اشک میشود.
تلفظ
این واژه به صورت «اَشکباری» تلفظ میشود که از دو بخش «اَشک» و «باری» (مصدر مرخم یا اسم مصدر از باریدن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند گریه، زاری، بکاء و اشکریزان به عنوان پاسخهای هممعنی کاربرد دارند، اما خود واژه «اشک باری» دقیقاً دارای ۷ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای رایجی نظیر Weeping و Tearfulness یا اصطلاح لغوی lachrymose برای توصیف این حالت به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از واژههایی چون بکاء یا ترکیبات فعلی و اسمی مانند سَفک الدّموع (اشکریزی) استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی عبارت Gözyaşı dökme و در ترکی آذربایجانی اصطلاح یاش تؤکمه دقیقاً به معنای جاری ساختن اشک و گریستن است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون گریستن، اشکافشانی، سرشکباری، زاری و ناله است که همگی بیانگر سرازیر شدن چشمآب هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، اشکباری نمادی عمیق از سوز و گداز عشق، پشیمانی و توبه به درگاه الهی، مظلومیت، پاکی دل و همچنین اندوه ناشی از فراق و سوگواری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اشک باری
واژه «اشکباری» یک ترکیب اصیل و فصیح در زبان فارسی است که از پیوند «اشک» (با ریشه اوستایی) و «باری» (اسم مصدر از باریدن با ریشه پهلوی) ساخته شده است. این کلمه به طور دقیق بر حالت روان شدن و فرو ریختن قطرات اشک از چشمها به دلایلی چون غصه، دلتنگی یا تحول درونی دلالت دارد.
اگرچه این واژه به صورت این ترکیب فارسی در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن در قالب واژههای عربی مانند «بکاء» و «دمع» به وفور در متون دینی و توصیف احوال مؤمنان بااخلاص دیده میشود. در ادبیات عرفانی و غنایی ما نیز اشکباری جایگاه ویژهای دارد و جلوهگاه صفا، شستشوی دل از گناه و ابراز اشتیاق عاشق به معشوق است.