یعنی چه
المُحَبَّر در حالت اسم مفعول به معنای آراسته، نیکو شده، و سخن یا شعری است که با ظرافت و زیبایی تمام ویرایش و آرایش شده باشد. در حالت اسم فاعل (المُحَبِّر) به کسی اطلاق میشود که چیزی را زینت میدهد، خوشخط مینویسد یا شعر خود را میآراید. همچنین این کلمه نام یکی از قدیمیترین کتابهای تاریخ و سیره در قرن سوم هجری نوشتهٔ ابوجعفر محمد بن حبیب بغدادی است.
تلفظ
این واژه بر حسب کاربرد به دو صورت تلفظ میشود: مُحَبَّر (Moha-bbar) در معنای مزیّن و آراسته شده، و مُحَبِّر (Moha-bbir) در معنای آراینده، نویسنده و خوشنویس.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان صفت برای سخن آراسته یا خط خوش به کار میرود و دقیقاً دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
برای ترجمه این واژه به انگلیسی بسته به سیاق متن از صفتهای مربوط به تزئین و نگارش زیبا استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار، مترادفهای مستقیمی مانند المزیّن و المنقّش برای بیان مفهوم این کلمه به کار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون آراسته، پیراسته، سخنآرا، خوشنویس و نگارین است که به زیبایی ظاهر یا شیوایی کلام اشاره دارند.
در قرآن
عین واژهٔ «المحبر» در قرآن کریم نیامده است؛ اما افعال همخانواده آن از ریشه (ح ب ر) مانند «يُحْبَرُونَ» دو بار در قرآن (سوره روم آیه ۱۵ و سوره زخرف آیه ۷۰) برای توصیف شادمانی، متنعم شدن و آراستگی اهل بهشت به کار رفته است. همچنین واژه «الأحبار» که جمع حبر است و به علمای دین اشاره دارد، ۴ بار در قرآن ذکر شده است.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات سنتی و عربی به عنوان نماد و استعارهای از «زیباییِ آراسته و هنری در بیان یا نوشتار» شناخته میشود. به دلیل ارتباط ریشهای با کلمه حِبر (به معنی جوهر و دانشمند)، گاهی نمادی از کتابت، دانش و اهل علم نیز تلقی میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل المحبر
واژهٔ المحبر از ریشهٔ عربی (ح ب ر) گرفته شده است که در اصطلاح لغوی به دو صورت اسم مفعول (مُحَبَّر) به معنای آراسته، منقش و سخن زینتیافته، و اسم فاعل (مُحَبِّر) به معنای سخنآرا و خوشنویس به کار میرود. این کلمه در طول تاریخ ابعاد معنایی مختلفی به خود گرفته است؛ از توصیف چادرهای مخطط و رنگارنگ قدیمی (برد محبر) گرفته تا صفت برای شعرهای ناب و خطوط خوش.
از سوی دیگر، المحبر نام یکی از کتابهای کهن و ارزشمند تاریخ و سیره در قرن سوم هجری اثر محمد بن حبیب بغدادی است که به اخبار عرب و انساب میپردازد. ریشه این واژه پیوند عمیقی با مفاهیمی چون جوهر و دوات (مِحبَرة)، دانشمندان (احبار) و همچنین شادی و سرور دارد؛ چرا که در قرآن کریم نیز افعال مشتق از این ریشه برای توصیف احوال خوش و شادمانه بهشتیان به کار رفته است.