معنی
«فبشر» یک ترکیب قرآنی به معنای «پس مژده بده» یا «پس بشارت ده» است که از حرف عطف «فـ» (پس، بنابراین) و فعل امر «بَشِّرْ» تشکیل شده است.
یعنی چه
در اصطلاح و فرهنگ اسلامی، این واژه اشاره به توصیه الهی برای مژده دادن به کسانی دارد که با سعه صدر و خردمندی، سخنان مختلف را میشنوند و بهترین آنها را انتخاب میکنند. این کلمه نماد آزاداندیشی و انتخاب آگاهانه است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت فَبَشِّرْ (fa-bash-shir) با تشدید روی حرف شین و سکون در حرف راء است.
در جدول
پاسخ چهار حرفی در جدول برای رمز یا واژه قرآنی «پس مژده بده»، کلمه «فبشر» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت غالباً به صورت واژگانی که مفهوم اعلام خبر خوش یا مژده دادن را میرسانند ترجمه شده است.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی و صیغه امر مفرد مذکر مخاطب از باب تفعیل (ریشه بشر) است.
به فارسی
معادل دقیق و روان فارسی این عبارت قرآنی، «پس نوید بده» یا «پس مژده بده» است که در متون ادبی نیز به همین صورت ترجمه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فبشر
واژه قرآنی «فبشر» ترکیبی از حرف عطف «فـ» و فعل امر «بشر» از ریشه ثلاثی مجرد «بشر» در باب تفعیل است که معنای «پس مژده بده» را افاده میکند. این کلمه به طور ویژه یادآور آیات ۱۷ و ۱۸ سوره زمر است؛ جایی که خداوند به پیامبر خود دستور میدهد به بندگانی مژده دهد که سخنان مختلف را میشنوند و از بهترین آنها پیروی میکنند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این عبارت فراتر از یک ساختار صرفی عربی، به عنوان یک نماد و اصطلاح برای ستایش خردمندی، سعه صدر، آزاداندیشی و حقیقتجویی به کار میرود. این آیه نشاندهنده ارزش بالای تحقیق و انتخاب آگاهانه در تفکر اسلامی است.
همخانوادههای فراوانی از این ریشه وارد زبان فارسی شدهاند که از جمله آنها میتوان به بشارت، مبشر، بشیر و بُشری اشاره کرد که همگی بار معنایی مثبت و همراه با شادی و نویدبخشی دارند.