یعنی چه
مشک عنبر در اصطلاح به مخلوط یا رایحهای بسیار خوشبو، گرم و ماندگار اطلاق میشود که از ترکیب دو مادهٔ ارزشمند عطرسازی یعنی مشک (به دست آمده از نافه آهو) و عنبر (به دست آمده از نهنگ عنبر) حاصل میشود. این ترکیب کنایه از هر چیز فوقالعاده معطر و دلپذیر است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «مشک عنبر» است که دقیقاً ۷ حرف دارد. واژههای هممعنی دیگری مانند غالیه یا شمامه نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به ترکیب این دو ماده یا نت بویایی حاصل از آن، از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز این دو واژه به همین صورت و برای توصیف عطر غلیظ و ملوکانه به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این ترکیب معطر از واژگان میسک و امبر استفاده میشود.
به فارسی
در واژهگزینی ادبی و سنتی فارسی، ترکیبهای مترادفی نظیر غالیه (عطر ترکیبی سیاهرنگ)، شاهبوی یا شمامه برای رساندن مفهوم این بوی خوش به کار میروند.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «مشک عنبر» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، کلمه «مِسک» (مشک) به صورت مستقل در آیه ۲۶ سوره مطففین («ختامه مسک») در توصیف پاکی و عطر بهشتی آمده است، ولی واژه عنبر در قرآن ذکر نشده است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، مشک و عنبر به دلیل تیرگی و بوی خوش بینظیر، نماد زلف سیاه و معطر معشوق هستند. همچنین در فرهنگ شرقی این ترکیب نمادی از ثروت، اشرافیت، کالاهای نفیس و پاکیزگی مطلق فضای بهشتی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مشک عنبر
واژه «مشک عنبر» یک ترکیب وصفی و اصطلاح ادبی اصیل در فرهنگ ایرانی و اسلامی است که از ادغام دو عطر طبیعی، نایاب و گرانقیمت یعنی مشک (نافه آهوی ختن) و عنبر (ترشحات نهنگ عنبر) پدید آمده است. این اصطلاح در طول تاریخ نه تنها در صنعت عطرسازی سنتی، بلکه در دیوان شاعران بزرگ به عنوان استعارهای برای توصیف زیبایی، زلف سیاهرنگ و بوی خوش معشوق کاربرد فراوان داشته است.
از نظر ریشهشناسی، هر دو واژه اصالت تاریخی دارند؛ مشک از ریشههای سانسکریت و پارسی میانه آمده و عنبر نیز از واژگان معرب پهلوی است. گرچه این ترکیب به صورت سرهم در قرآن مجید نیامده، اما جزء اول آن یعنی مشک برای توصیف ویژگیهای بهشت به کار رفته است که همین امر بار معنوی و نمادین پاکی و طراوت را در این عبارت دوچندان میکند.