یعنی چه
به رنگ مایع سرخ تیرهرنگ، سرخ مایل به ارغوانی یا بنفش تیره گفته میشود که در ادبیات فارسی با واژههایی مانند میگون، بادهرنگ و شرابی نیز شناخته میشود و بیشتر در توصیف رنگ پوشاک، دکوراسیون و هنر بهکار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت «رَنگِ شَراب» (rang-e šarâb) است و صفت نسبی ساخته شده از آن در فارسی «شرابی» (šarâbi) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «رنگ شراب» است که از ۷ حرف تشکیل شده است. از دیگر طراحان جدول ممکن است واژههای شرابی یا میگون را نیز مد نظر داشته باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این رنگ از اصطلاحات Wine color یا Wine red استفاده میشود. همچنین واژه Burgundy (بورگاندی) به طور اختصاصی به این طیف رنگی اشاره دارد.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف این رنگ از ترکیبات «لون النبيذ» یا صفت «خَمْرِيّ» (لَون خَمْرِيّ) استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی به این رنگ «Şarap rengi» میگویند. همچنین واژه «Bordo» (برگرفته از بوردوی فرانسه) به شدت در این زبان رایج است.
در قرآن
ترکیب «رنگ شراب» در قرآن کریم نیامده است. واژه «شراب» در قرآن وجود دارد اما در معنای عامِ «نوشیدنی و آشامیدنی» به کار رفته است. جالب توجه است که در آیه ۴۶ سوره صافات، شراب بهشتی (خمر) برخلاف شرابهای دنیوی، «بَیْضَاء» یعنی سپید و درخشان توصیف شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک فارسی، رنگ شراب (یا همان رخسار میگون) نماد عشق سوزان، طرب، وجد، معرفت شهودی و خون دل عاشق است. در روانشناسی و نمادشناسی مدرن نیز این رنگ نشاندهنده اصالت، تجمل، پختگی، قدرت و گاهی حسی از غم سنگین و عمیق است.
جمعبندی و توضیح کامل رنگ شراب
«رنگ شراب» یا صفت نسبی آن «شرابی»، اصطلاحی ملموس در زبان فارسی است که به طیف رنگی قرمز تیره متمایل به بنفش، ارغوانی یا قهوهای اشاره دارد. ریشه واژه شراب به زبان عربی برمیگردد که در اصل به معنای هر نوع نوشیدنی بوده، اما در ترکیبهای وصفی فارسی مدرن کاملاً به رنگِ شراب قرمز (معادل بورگاندی یا واینرد انگلیسی) اختصاص یافته است.
این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی بار معنایی و نمادین بسیار غنی دارد. در متون کهن از واژههای مترادفی چون میگون، بادهرنگ و گلگون برای توصیف آن استفاده شده که همگی نمادی از شور، وجد، عشق عرفانی و تجلی انوار الهی هستند. در دکوراسیون و مد امروز نیز این رنگ پیامآور تجمل، اصالت و وقار است.
در حوزه مذهبی و قرآنی، ترکیب «رنگ شراب» جایگاهی ندارد و واژه شراب در مصحف شریف صرفاً به معنای مطلقِ مایع نوشیدنی به کار رفته است؛ حتی در توصیف خمر بهشتی در قرآن، به رنگ سپید و درخشان آن اشاره شده که با تصویر تیره و سرخِ شراب دنیوی متفاوت است.