یعنی چه
عطا کننده به کسی یا امری اطلاق میشود که مال، نعمت، هدیه یا لطفی را بدون چشمداشت و به صورت رایگان به دیگری واگذار میکند. این واژه در ادبیات فارسی و متون عرفانی نشاندهنده دستِ باز، سخاوت و فیضبخشی است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «عطا» (با فتح عین) و «کننده» (با ضمه کاف و فتح نون اول) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده، واژههایی چون معطی، واهب یا بخشنده به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به میزان تشریفات و متن کلام، کلمات فوق معادلهای دقیق این واژه در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
در زبان عربی، نامها و صفات فاعلی گوناگونی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بسیاری از آنها از اسماء حسنی هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون بخشنده، دهنده و در متون کهن دادار (به معنای عدلگستر و بخشنده) است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، «عطا کننده مطلق» خداوند متعال است. در دنیای طبیعی نیز عناصری مانند خورشید، باران و دستِ باز به عنوان مظهر و نماد سخاوت و عطا کنندگی شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل عطا کننده
واژه «عطا کننده» یک صفت فاعلی ترکیبی و مرخم در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «عطا» (به معنی بخشش و هدیه) و پسوند فاعلی فارسی «کننده» (از مصدر کردن) ساخته شده است. این اصطلاح اشاره به فرد یا نیرویی دارد که نعمت، مال یا لطفی را بدون منت و چشمداشت به دیگران ارزانی میدارد.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، عطا کننده حقیقی و مطلق همواره خداوند متعال (المعطی) در نظر گرفته میشود که فیض و بخشش او بیکران و همیشگی است. اگرچه خود این ترکیب فارسی به صورت لفظی در قرآن نیامده، اما ریشه عربی آن بارها در آیاتی مانند «إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ» به کار رفته و بازتابدهنده مفهوم جود و سخاوت مذهبی است.