یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح کنایی و عامیانه در زبان فارسی است. زمانی به کار میرود که موضوع، ماجرا یا مشکلی بسیار پیچیده، طولانی و دارای جزئیات زیادی باشد که شرح دادن کامل آن در زمان حاضر ممکن نیست یا حوصله زیادی میطلبد. به زبان ساده یعنی ماجرای طولانی و مفصلی دارد که به این راحتیها تمام نمیشود.
تلفظ
تلفظ محاوره و عامیانه این عبارت به صورت «قِصِّهاَش دِرازِه» است که واژه اول با کسره روی قاف و تشدید صاد خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «قصه اش درازه» به عنوان پاسخ برای پرسشهایی با مضمون کنایه از ماجرا یا توضیح طولانی و پیچیده کاربرد دارد و دقیقاً از ۱۰ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از اصطلاح دقیق 'It's a long story' یا 'long-winded explanation' برای بیان اینکه ماجرا یا توضیح طولانی و مفصل است استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر عبارات فصیح مانند «القصة طويلة» یا «الحكاية طويلة»، در لهجههای عامیانه از اصطلاحات اصطلاحی مانند «حبل السالفة طويل» نیز استفاده میگردد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای این مفهوم از ترکیبهای «uzun hikâye» به معنی داستان طولانی، «Hikaye uzun» یا «Mesele uzun» به معنی ماجرا طولانی است استفاده میشود.
به فارسی
در ادبیات رسمی و مکتوب فارسی، عبارات و کنایاتی چون «مثنوی هفتاد من کاغذ»، «حدیث مفصل» و «به درازا کشیدن» به عنوان معادلهای این اصطلاح عامیانه به کار میروند. حافظ نیز در شعر معروف خود به این مضمون اشاره دارد: معاشران گره از زلف یار باز کنید / شبی خوش است بدین قصهاش دراز کنید.
نماد چیست
این عبارت معمولاً نماد پیچیدگی اتفاقات، گرههای بازنشده در یک ماجرا، طولانی بودن روند و گاهی ملالآور بودن شرح یک رخداد است. در ادبیات سنتی، نماد تصویری آن طومار یا کاغذهای دراز و پیچدرپیچ است.
جمعبندی و توضیح کامل قصه اش درازه
اصطلاح «قصهاش درازه» یکی از کنایههای پرکاربرد و شیرین در زبان عامیانه فارسی است. این عبارت زمانی به کار میرود که گوینده میخواهد از بیان جزئیات ریز و طولانی یک ماجرا که نیاز به وقت و حوصله فراوان دارد، خودداری کند. ریشه واژه قصه عربی و بخش دوم آن یعنی درازه کاملاً فارسی است که ترکیب آنها یک ساختار کناییِ ایرانی را شکل داده است.
این اصطلاح در ادبیات مکتوب نیز به شکلهای دیگری نظیر «حدیث مفصل» یا اشارههای شاعرانه مانند شعر معروف حافظ نمود داشته است. در نهایت، کاربرد اصلی آن خلاصه کردن کلام و انتقال این پیام است که رخداد مورد نظر دارای پیچیدگیها و گرههای متعددی است که شرح آن در ظرف زمان حاضر نمیگنجد.