یعنی چه
این عبارت یک ترکیب فعلی و اصطلاح کنایی در زبان فارسی است که در متون مذهبی و تاریخی به معنای پیروزی در جنگها بر علیه کافران، و در ادبیات عرفانی به معنای غلبه بر نفس اماره (که به نفس کافرکیش تعبیر میشود) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «کافِر شِکَستَن» (kāfer shekastan) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول عبارت «کافر شکستن» است که دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن میتوان از عباراتی نظیر defeating the infidels استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از مصادر ترکیبی مانند هزم یا دحر برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل فارسی و عبارات جایگزین آن شامل «پیروز شدن بر کفر»، «غلبه بر دشمن» و «درهم شکستن باطل» است. این کلمه ترکیبی از واژه عربی کافر (ریشه ک-ف-ر) و مصدر فارسی شکستن (پهلوی) است.
در قرآن
عین ترکیب فارسی «کافر شکستن» در متن قرآن مجید وجود ندارد، اما مفهوم و بشارت شکست خوردن کافران در برابر مؤمنان در آیات متعددی آمده است؛ مانند آیه ۱۲ سوره آلعمران: «قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ» (به کسانی که کفر ورزیدند بگو: به زودی مغلوب خواهید شد).
جمعبندی و توضیح کامل کافر شکستن
عبارت «کافر شکستن» یک مصدر مرکب کنایی و اصطلاح ادبی در زبان فارسی است که ریشه در تاریخ صدر اسلام و جنگهای عقیدتی دارد. لغتنامه دهخدا معنی دقیق آن را «بر کافر پیروز شدن» یا «کافر را شکست دادن» بیان کرده است. این اصطلاح در متون کلاسیک هم به صورت مادی (پیروزی در نبردهای مذهبی) و هم به صورت معنوی و استعاری به کار میرود.
در ادبیات عرفانی و شعر شاعرانی چون سنایی غزنوی، این اصطلاح بازتابی نمادین یافته و به معنای غلبه بر نفس اماره و هوای نفس است؛ جایی که شاعر تنآسایی و شهوترانی را به «نفس کافرکیش» تشبیه میکند و جهاد اکبر واقعی را در هم شکستن این دشمن درونی میداند. از نظر ساختاری، این کلمه پیوندی میان واژه عربی کافر و مصدر اصیل فارسی شکستن است.