یعنی چه
«بنگریست» (سوم شخص مفرد ماضی ساده) به معنای دیدن، ملاحظه کردن و بررسی همراه با تأمل است. پیوستن پیشوند «بـ» به ابتدای فعل «نگریست» در متون کهن جنبهٔ تأکید یا زینت دارد.
تلفظ
این کلمه از پیشوند زینت «بَـ» (با فتحة)، بن ماضی «نِگریست» (با کسرهٔ گاف و سکون ر و ی) تشکیل شده است.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان معادل ۷ حرفی برای عباراتی چون «نگاه کرد»، «نظر افکند» یا «تماشا کرد» به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن ادبی، میتوان از معادلهای گذشته ساده در انگلیسی برای نشان دادن عمل نگاه کردن یا خیره شدن استفاده کرد.
به عربی
افعال ماضی ثلاثی مجرد و مزید در زبان عربی که دلالت بر نگاه کردن همراه با فکر یا رویت ظاهری دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به فارسی
معادلهای فارسی معیار و امروزی این واژه شامل عبارتهای فعلی ساده و مرکب مانند «نگاه کرد»، «دقت کرد» و «مشاهده کرد» است که جایگزین این ساختار کهن قرون گذشته میشوند.
نماد چیست
در متون کلاسیک و عرفانی فارسی، «بنگریستن» صرفاً یک دیدن ظاهری نیست؛ بلکه نمادی از دقت، نگاه عبرتآموز، ژرفنگری و دیدن حقایق با چشم دل و بصیرت محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بنگریست
واژهٔ «بنگریست» یک فعل اصیل فارسی از ریشهٔ ایرانی باستان است که از ترکیب پیشوند زینت و تأکید «بـ» با فعل ماضی «نگریست» ساخته شده است. این ساختار در زبان و ادبیات کهن فارسی (مانند شاهنامه، تاریخ بیهقی و کلیله و دمنه) کاربرد فراوانی داشته و به معنی نگاه کردن، تماشا کردن و بررسی همراه با اندیشه و تأمل به کار میرفته است.
امروزه این واژه در زبان معیار و گفتاری روزمره کاربرد چندانی ندارد و جای خود را به عباراتی نظیر «نگاه کرد» یا «مشاهده کرد» داده است؛ با این حال، در متون ادبی نمادی از هوشیاری، جهانبینی و نگاه ژرف و با بصیرت به شمار میرود و در طراحهای جدول نیز به عنوان یک لغت کهن ۷ حرفی شناخته میشود.