یعنی چه
واژه بیمدهنده در زبان فارسی به معنای ترساننده، هشداردهنده و انذاردهنده است. این اصطلاح معمولاً برای کسی به کار میرود که با اعلام خطر یا عواقب ناگوار اعمال، دیگران را از غفلت بیدار کرده و به مسیر درست هدایت میکند.
تلفظ
این واژه یک ترکیب وصفی مرخم در زبان فارسی است که از واژه «بِیم» (به معنی ترس) و صفت فاعلی «دَهَندِه» (از مصدر دادن) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ عبارت «بیمدهنده» بسته به تعداد حروف خواستهشده میتواند خود کلمه (۸ حرف) یا معادلهای عربی آن مانند «منذر» و «نذیر» باشد.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و بافتار کاربرد، کلمات متفاوتی در انگلیسی معادل بیمدهنده هستند؛ در متون مذهبی بیشتر از Warner استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژگان «نذیر» و «منذر» از ریشه نذارت به طور دقیق هممعنای بیمدهنده هستند و در مقابل «بشیر» (مژدهدهنده) قرار میگیرند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل ترساننده، هشداردهنده، آگاهکننده از خطر و تهدیدکننده است که ریشه در ترکیب کلمات پارسی میانه دارند.
جمعبندی و توضیح کامل بیم دهنده
واژه «بیمدهنده» صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب «بیم» (ریشه در پارسی میانه bīm به معنی ترس) و «دهنده» ساخته شده است. این واژه در ادبیات و متون کهن فارسی نقشی کلیدی دارد و به کسی اطلاق میشود که با ایجاد ترس آگاهانه یا هشدار، انسانها را از خطرات پیش رو یا عواقب ناگوار کارهایشان باخبر میسازد.
در فرهنگ اسلامی و ترجمههای قرآنی، این اصطلاح اهمیت ویژهای دارد و به عنوان معادل دقیق واژگان «نذیر» و «منذر» برای توصیف پیامبران به کار میرود. وظیفه پیامبران در این بافت، بیدار کردن مردم از غفلت و هشدار درباره عذاب الهی است که همواره در کنار صفت «بشارتدهنده» (مبشر/بشیر) به عنوان دو بال هدایت (بیم و امید) مطرح میشود.
در مفاهیم عرفانی و نمادین نیز، بیمدهنده کهنالگو یا نمادی از بیدارباش، خروج از غفلت و یادآوری مسئولیت فردی انسان در برابر اعمالش است و به عنوان یک نیروی محرکه برای پیشگیری از سقوط اخلاقی شناخته میشود.