یعنی چه
شوق فراوان به حالت روحی و احساسی ویژهای اطلاق میشود که در آن فرد با تمام وجود، تمایل و رغبت عمیقی برای رسیدن به یک هدف، شخص یا انجام یک کار دارد. این حالت معمولاً با شور، نشاط، حرارت و حرکت درون همراه است و فرد را به سمت معشوق یا مقصد سوق میدهد.
تلفظ
کلمه اول «شوق» از ریشه عربی با فتح شین و سکون واو (شَوْق) تلفظ میشود و کلمه دوم «فراوان» از واژگان اصیل فارسی با فتح فاء و راء تلفظ میگردد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای این مفهوم بسته به تعداد حروف درخواستی، میتوان از ترکیب ۹ حرفی «شوق فراوان» یا جایگزینهایی مثل ذوق وافر، شیفتگی و رغبت کثیر استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، ترکیبهای متفاوتی برای انتقال این معنا وجود دارد؛ enthusiasm بیشتر جنبه شور و هیجان را میرساند و longing به کشش عمیق و دلتنگی اشاره دارد.
به عربی
در زبان عربی خود ریشه «شوق» به کار میرود و برای رساندن مفهوم فراوانی و شدت آن، صفتهایی مانند شدید، کبیر یا عباراتی چون لهفة عارمة استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین خالصتر در زبان فارسی شامل شور و ذوق بسیار، دلبستگی عمیق، رغبت فراوان و آرزومندی قوی هستند که به خوبی این کشش درونی را توصیف میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل شوق فراوان
ترکیب وصفی «شوق فراوان» از دو بخش تشکیل شده است: واژه «شوق» که ریشهای عربی دارد و به معنای برانگیختن محبت و تمایل قلبی است، و واژه «فراوان» که صفت مقدار در زبان فارسی اصیل (پهلوی) بوده و معنای کثرت و فراوانی را به آن میافزاید. این اصطلاح تجلی عالیترین درجات تمایل و دلبستگی در انسان است.
در ادبیات و عرفان فارسی، شوق فراوان جایگاه ویژهای دارد و اغلب با نمادهایی چون «آتش درونی عشق» یا بیقراری «مرغ بسمل» توصیف میشود که نشاندهنده حرکت صعودی روح و سالک به سمت کمال و وصال معشوق است. اگرچه خود این ترکیب عینا در قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم عمیق آن مانند اشتیاق به لقاء پروردگار و حالتهای بیرونی آن مثل اشک شوق در آیات به تصویر کشیده شده است.