یعنی چه
واژه «اجفار» در لغت به دو صورت کاربرد دارد: نخست به عنوان اسم جمع کلمه «جفر» که به چاههای وسیع یا گودالهای بزرگ اشاره میکند، و دوم به عنوان مصدر باب افعال از ریشه (ج-ف-ر) که به معنای ناپدید شدن، ترک ملاقات و دوری گزیدن مرد از همسرش آمده است.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی و متون کهن فارسی به صورت «اَجْفار» تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرف دارد و به عنوان جمع جفر یا معادل ناپدید شدن و بیابان خشک شناخته میشود.
به انگلیسی
با توجه به دو کاربرد اسمی و مصدری، معادلهای انگلیسی آن شامل چاهها یا مفاهیم مربوط به ترک کردن و ناپدید شدن است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در لغتنامههای معتبری مانند منتهیالارب به عنوان اسم جمع و مصدر تبیین شده است.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی به مفاهیمی همچون چاههای پهناور، گودالها، دوری گزیدن از یار یا ناپدید شدن اشاره دارد.
نماد چیست
اگرچه در فرهنگ عامه نمادگرایی قطعی ندارد، اما در برخی متون عرفانی و تأویلی، به تبعیت از «علم جفر»، واژه اجفار گاهی به عنوان نماد ظرفهای دانش، پیشگویی یا نشانههای پنهان و غیبی تعبیر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اجفار
واژه «اجفار» یک لغت اصیل عربی است که در متون کهن لغوی و فارسی دو وجه معنایی عمده دارد. در وجه نخست، این کلمه اسم جمع «جَفْر» است و به معنای چاههای وسیع یا گودالهای بزرگ در زمین به کار میرود. در وجه دوم، به عنوان یک مصدر در باب افعال به معنای ناپدید شدن، ترک کردن و دوری گزیدن (به ویژه دوری مرد از همسرش) نقل شده است.
این کلمه در زبان فارسی معاصر و محاورهای کاربرد رایجی ندارد و بیشتر در لغتنامههای قدیمی نظیر دهخدا یا منتهیالارب به چشم میخورد. همچنین این واژه در قرآن کریم به کار نرفته است. در حوزه ادبیات تأویلی نیز گاه به واسطه ارتباط با علم جفر، به رمز و رازهای پنهان اشاره دارد.