یعنی چه
تسحر مصدری عربی از باب تفعل است که در زبان فارسی به معنی بیدار شدن در انتهای شب و پیش از سپیدهدم برای خوردن غذای سحری به هدف آمادگی برای روزهداری بهکار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی با فتح ت، فتح سین و ضم و تشدید حاء یعنی به صورت «تَسَحُّر» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «سحری خوردن» یا «غذا خوردن پیش از صبح برای روزه» واژه ۴ حرفی «تسحر» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از عبارات توصیفی مربوط به مناسک ماه رمضان استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان به شکل فعلی و مصدری برای خوردن غذای پایان شب استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این واژه شامل عباراتی چون «سحری خوردن»، «روزه گشادن پیش از فجر» و «طعام سحرگاهان چشیدن» است.
در قرآن
واژه «تسحر» با این رسمالخط و در باب تفعل در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه آن یعنی «س ح ر» در قالب کلماتی مانند «الأَسْحَار» (سحرگاهان) وجود دارد. با این حال، خود واژه در احادیث نبوی مشهور نظیر «تَسَحَّرُوا فَإِنَّ فِي السَّحُورِ بَرَكَةً» به چشم میخورد.
جمعبندی و توضیح کامل تسحر
واژه «تسحر» یک اصطلاح و مصدر عربی از ریشه «سحر» است که وارد ادبیات مذهبی و زبانی فارسی شده است. این کلمه به طور خاص به عملِ بیدار شدن در ساعات پایانی شب و تناول غذای سحری به نیت آمادگی برای روزهداری در ماه مبارک رمضان اشاره دارد. متضاد این واژه در مناسک عبادی، اصطلاح «افطار» یا افطار کردن است.
اگرچه خود این لفظ به صورت ساختار فعلی یا مصدری در آیات قرآن مجید به کار نرفته، اما ریشه آن در معنای سپیدهدم و زمان استغفار (مانند الاسحار) بارها ستایش شده است. در فرهنگ اسلامی، تسحر علاوه بر جنبه مادی و تامین انرژی بدن، یک سنت نبوی دارای برکت و همراه با معنویت تلقی میشود.