یعنی چه
این واژه در لغت به پستانداری از راستهٔ جفتسمسانان یعنی خوک اشاره دارد. در متون کهن و ادبیات، گاهی به صورت مجازی برای توصیف افراد آلوده، حیلهگر یا کسانی که خصلتهای ناپسند دارند نیز استفاده شده است.
ریشه
واژهٔ خنزیر (ḵinzīr) از طریق زبان عربی کلاسیک و متون اسلامی وارد زبان فارسی شده است. زبانشناسان ریشهٔ اصلی آن را در زبانهای سامی باستان و واژهٔ آرامی *ḥăzīrā* (به معنی خوک) میدانند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ پنج حرفی «خنزیر» معمولاً به عنوان معادل عربی خوک یا گراز پرسیده میشود.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و نوع خوک، واژگان متفاوتی در انگلیسی معادل آن هستند که کاربردیترین آنها Pig است.
به عربی
در زبان عربی این واژه نام عمومی این حیوان است و جمع مکسر آن «خنازیر» نامیده میشود که در طب سنتی به عنوان نام یک بیماری غددی نیز به کار رفته است.
به فارسی
دقیقترین و رایجترین برگردان واژهٔ خنزیر در زبان فارسی امروز، «خوک» است. در متون قدیمیتر گاهی به صورت عام به جای «گراز» یا واژهٔ کهن «پورک» نیز استفاده شده است.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم ۵ مرتبه آمده است. در ۴ آیه (بقره ۱۷۳، مائده ۳، انعام ۱۴۵، نحل ۱۱۵) در ترکیب «لَحْمَ الْخِنْزِيرِ» به معنای گوشت خوک آمده و مصرف آن حرام و «رجس» (ناپاک) شمرده شده است. یک بار نیز در سوره مائده آیه ۶۰ به صورت جمع («الْخَنَازِيرَ») دربارهٔ مسخ شدن گروهی از گناهکاران به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، خنزیر نماد نجاست عینی (نجسالعین) و ناپاکی است. در ادبیات فارسی و اخلاقی نیز به عنوان مظهر شهوترانی کورکورانه، بیغیرتی، کثیفی و خوی حیوانی که هر چیزی (حلال یا حرام) را میبلعد، شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خنزیر
واژهٔ «خنزیر» یک وامواژهٔ عربی با ریشهٔ کهن سامی و آرامی است که در زبان فارسی به عنوان معادل کلمهٔ «خوک» شناخته میشود. این کلمه در فارسی امروز بیشتر در متون مذهبی، فقهی و ادبیات کلاسیک کاربرد دارد و در گفتار روزمره کمتر به چشم میخورد.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم، این واژه با احکام تحریم گوشت آن و توصیف ناپاکی (رجس) همراه است و به همین دلیل بار معنایی منفی شدیدی را متبادر میکند. در ادبیات سنتی نیز از نام این حیوان به صورت مجازی برای نشان دادن پستی مرتبهٔ انسانی، حرص فراوان و بیقیدی اخلاقی استفاده شده است.