یعنی چه
واژه «خودبسنده» به معنای کسی یا چیزی است که به تنهایی برای تأمین نیازهای خود کافی است و برای بقا، رشد یا عملکرد خود به خارج از خویشتن وابستگی ندارد. این کلمه مفهوم استقلال کامل و عدم نیاز به دیگران را میرساند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت خُودبَسَندِه (Xod-basande) است که از دو بخش «خود» و «بسنده» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «خودبسنده» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «خودکفا»، «بینیاز از غیر» یا «مستقل» به کار میرود و یک کلمه ۸ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادل برای این واژه Self-sufficient است که به توانایی تأمین نیازها بدون کمک خارجی اشاره دارد. همچنین کلمه Self-reliant برای اتکای به خود استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی فارسی آن شامل خودکفا، خودایستا، مستقل، بینیاز و مستغنی هستند. این واژه کاملاً پارسی و ساختگی (ترکیبی) از «خود» و «بسنده» (از ریشه بسندیدن به معنی کافی بودن) است.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای یا تصویری خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در حوزههای فلسفه، اقتصاد و علوم اجتماعی، نماد بارز «خودمختاری» (Autonomy)، استقلال همهجانبه و عدم وابستگی به ساختارهای بیرونی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل خودبسنده
واژه «خودبسنده» یک ترکیب زیبای اصیل فارسی است که از دو جزء «خود» و «بسنده» (کافی) ساخته شده و دقیقاً به مفهوم کیفیت یا وضعیتی اشاره دارد که در آن یک فرد، سیستم یا جامعه برای بقا و برطرف کردن نیازهایش به هیچ عامل بیرونی وابسته نیست. این واژه در ادبیات معاصر و متون تخصصی اقتصادی و فلسفی کاربرد زیادی دارد و مرزهای معنایی مشترکی با واژههایی چون خودکفایی و استقلال میسازد.
اگرچه خود این لفظ در متون کهن مذهبی مانند قرآن دیده نمیشود، اما از نظر محتوایی و مفهومی با عالیترین مفاهیم کمال الهی مانند «غنی» (بینیاز مطلق) و «صمد» همخوانی دارد. در جهان امروز، خودبسندگی چه در سطح فردی (اتکا به توانمندیهای شخصی) و چه در سطح کلان (اقتصاد بدون وابستگی) به عنوان یک ارزش و هدف کلیدی شناخته میشود.