یعنی چه
این واژه صفت ترکیبی است که برای توصیف انسانهای شریف، صفات اخلاقی والا، یا زمانها و اعمالی که نزد خداوند ثواب و ارزش بسیار زیادی دارند (مانند شبهای پرفضیلت) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه از ترکیب پیشوند صفتساز «پُر» (با سکون ر) و واژهٔ عربی «فَضِیلَت» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ پرفضیلت به عنوان پاسخ برای واژههایی با مفهوم دارای ارزش و برتری اخلاقی یا معنوی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متنِ کاربرد (اخلاقی یا دینی)، از معادلهای فوق استفاده میشود.
به عربی
برای رساندن مفهوم پرفضیلت در زبان عربی، از مشتقات ریشه «فضل» استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی آن شامل بافضیلت، وارسته، نیکوکار، و شریف است که همگی برتری معنوی و اخلاقی را میرسانند.
در قرآن
خود صفت ترکیبی «پرفضیلت» یک واژه فارسی است و در متن قرآن نیست؛ اما ریشه عربی آن یعنی «فضل» به معانی برتری، رحمت، عطیه و احسان الهی بارها در آیاتی مانند «ذوالفضل العظیم» به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل پرفضیلت
واژهٔ «پرفضیلت» یک صفت ترکیبی زیبای فارسی-عربی است که از پیشوند صفتساز «پُر» و واژهٔ «فضیلت» (برگرفته از ریشه عربی فضل به معنای بیشی و برتری) ساخته شده است. این کلمه در زبان فارسی برای توصیف انسانهای والا، رفتارهای پسندیده، و همچنین زمانها و مکانهای متبرکی که دارای ارزش معنوی و ثواب مضاعف هستند، به کار میرود.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن وجود ندارد، ریشهٔ آن بارها در کتاب الهی برای بیان بخشش، احسان و برتریدادنِ خداوند به بندگانش استفاده شده است. در فرهنگ اسلامی و ادبیات اخلاقی، این واژه یادآور پاکی، کمال و گرانمایه بودن است.