یعنی چه
«سور و پذیرایی» یک عبارت مرکب در زبان فارسی است. «سور» به معنای جشن، بزم و ضیافت سنتی است و «پذیرایی» به معنای استقبال، خوشآمدگویی و خدمتکردن به مهمان با غذا و نوشیدنی است. در کل این ترکیب به معنای برگزاری یک مهمانی شاد همراه با میزبانی شایسته است.
تلفظ
واژه «سور» با ضمه سین (سُور) و واژه «پذیرایی» با فتح پ و کسر ذال (پَذیرایی) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول ۱۱ حرف دارد که خودِ عبارت «سور و پذیرائی» است. واژههای جایگزین دیگر مانند ضیافت یا ولیمه نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، عبارات فوق نزدیکترین معادلهای انگلیسی برای این ترکیب هستند.
به عربی
کلمه «سور» در زبان عربی به معنای دیوار و حصار قلعه است، اما برای معادلسازی مفهوم این ترکیب فارسی در عربی از واژههای ضیافت و مأدبه استفاده میشود.
در قرآن
خودِ این ترکیب در قرآن کریم نیامده است. واژه «سور» در عربی قرآنی به صورت جمعِ سوره (سُوَر) یا به معنی دیوار و حصار (مانند «سُورٍ لَهُ بَابٌ» در آیه ۱۳ سوره حدید) کاربرد دارد و با معنای فارسی آن (جشن) ارتباطی ندارد.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ و ادبیات ایران نماد پیوندهای مستحکم اجتماعی، صلح، اشتراک برکت و بخشندگی میزبان در برابر مهمانان است.
جمعبندی و توضیح کامل سور و پذیرائی
عبارت مرکب «سور و پذیرایی» بازتابدهنده یکی از اصیلترین و زیباترین سنتهای فرهنگی ایرانیان، یعنی مهماننوازی و شادمانی جمعی است. واژه «سور» ریشهای کهن در زبانهای ایران باستان (اوستایی و پهلوی) دارد و به معنای طعام، چاشت و بزم بزرگ است؛ در حالی که «پذیرایی» از مصدر فارسی پذیرفتن میآید و بر تکریم، خوشآمدگویی و سرو غذا برای مهمان دلالت دارد.
این اصطلاح در کنار هم مفهوم کامل یک میزبانی سخاوتمندانه را میسازد؛ جایی که نه تنها شکم مهمان با غذاهای لذیذ سیر میشود، بلکه روح او نیز با روی گشاده و احترام میزبان نواخته میگردد. در ساختار جدولها، املای دقیق آن به همراه حرف همزه یا ی (سور و پذیرائی) مد نظر قرار میگیرد.