یعنی چه
واژه الصخره به معنای سنگ بسیار بزرگ، سخت و ناتراشیده (خرسنگ) است. در علم زمینشناسی نیز به تودههای طبیعی و سخت متشکل از یک یا چند کانی اطلاق میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، معادلهای فارسی آن مانند خرسنگ یا گرانسنگ نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به صخره و سنگهای بزرگ و سخت از واژگان Rock یا Boulder استفاده میشود.
به عربی
واژه الصخره در اصل عربی است. ریشه آن (ص خ ر) به معنای سختی و سنگینی است. شکل معرفه آن با «ال» همراه شده و مؤنث مفرد است.
به فارسی
در زبان فارسی، نزدیکترین و دقیقترین معادلها برای این کلمه، تختهسنگ، خرسنگ، گرانسنگ و در برخی گویشها لغاتی مانند چکل (مازنی) یا گَر (بختیاری) است.
در قرآن
ریشه این کلمه ۳ بار در قرآن کریم به کار رفته است. شکل دقیقِ معرفه آن یعنی «الصَّخْرَةِ» ۱ بار در آیه ۶۳ سوره کهف (در داستان حضرت موسی و خضر هنگام پناه بردن به سنگ) آمده است. همچنین شکل نکره آن در سوره لقمان و اسم جنس آن در سوره فجر دیده میشود که نمادی از پنهانبودن شدید یا نفوذناپذیری است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، صخره مظهر مقاومت، ثبات قدم و پایداری در برابر باد و طوفان است. در تاریخ و فرهنگ اسلامی نیز به عنوان یک اسم خاص، به «صخره مقدس» در اورشلیم (زیر گنبد مسجد قبةالصخره) اشاره دارد که طبق روایات، محل عروج پیامبر اسلام (ص) در واقعه معراج بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل الصخره
واژه «الصخره» یک کلمه ریشهدار عربی است که به زبان فارسی نیز راه یافته و به معنای تختهسنگهای بسیار بزرگ، سخت و پایدار است. این کلمه از نظر لغوی و زمینشناسی به تودههای معدنی نفوذناپذیر اشاره دارد و در حل جدول به صورت یک واژه ششحرفی شناخته میشود.
این واژه در قرآن کریم نیز جایگاه ویژهای دارد و در قالب داستانهای پندآموز برای بیان مفاهیمی چون استحکام و نفوذناپذیری به کار رفته است. علاوه بر کاربرد مادی، الصخره در فرهنگ اسلامی یادآور سنگ مقدسی در بیتالمقدس است که با واقعه معراج پیوند دارد.
در حوزه ادبیات و استعاره، الصخره همواره مظهر و نماد سرسختی، استواری، مقاومت در برابر شداید و ثبات قدم بوده و در برابر واژگانی مانند خاک و ریگ که لغزان و کمدوام هستند، قرار میگیرد.