یعنی چه
واژهٔ پرشکوه یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند شدتِ «پر-» (به معنی بسیار یا سرشار از) و اسم «شکوه» (به معنی عظمت و هیبت) ساخته شده است و به پدیدهها، بناها یا رویدادهایی که در حد اعلای جلال و ابهت باشند، اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت پُرْشُکوهْ (por-šokuh) است که در آن شین دارای ضمه (ـُ) و کاف دارای واو مدی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «بسیار باشکوه یا دارای جلال فراوان»، کلماتی نظیر پرشکوه، شکوهمند و مجلل به کار میروند که واژهٔ پرشکوه دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی مانند Magnificent و Majestic دقیقترین برابرهای معنایی برای رساندن مفهوم عظمت و شکوه فراوان هستند.
به عربی
در زبان عربی از صفاتی مانند جلیل، فخم و مجید برای توصیف پدیدههای باشکوه و باابهت استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل این واژه شامل شکوهمند، باشکوه، باابهت، فاخر، جلیل و فرمند است. متضادهای آن نیز واژههایی مانند بیشکوه، حقیر، ناچیز و ساده هستند. این کلمه از ریشهٔ پارسی «شکوهیدن» (به معنی ترسیدن ناشی از ابهت حریف) میآید و با واژهٔ عربی «شِکوِه» (به معنی گلایه) کاملاً متفاوت است.
جمعبندی و توضیح کامل پرشکوه
واژهٔ «پرشکوه» یکی از صفات زیبای زبان فارسی است که برای توصیف اوج عظمت، جلال و ابهت یک پدیده به کار میرود. این کلمه از پیشوند «پر» و واژهٔ اصیل فارسی «شکوه» تشکیل شده است که ریشه در مصدر قدیمی شکوهیدن دارد؛ مصدری که به ترس یا حسی آمیخته به احترام در برابر عظمت و ابهت دلالت میکند. در فرهنگ و ادبیات ایرانی، مظاهری چون کوه استوار دماوند، بنای تاریخی تخت جمشید یا پرواز عقاب، نمونههای عینی و نمادین از یک پدیدهٔ پرشکوه به شمار میروند.
این واژه گرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما از نظر بار معنایی با مفاهیم والایی همچون «ذو الجلال و الإکرام» و «عظیم» همخوانی کامل دارد و در برگردانهای فارسی به عنوان معادل این عبارات ملکوتی استفاده میشود. بار عاطفی این کلمه همواره با نوعی تحسین، احترام عمیق و ستایش زیبایی توام با ابهت همراه است و در توصیف تاریخ، طبیعت و معماری فاخر کاربرد چشمگیری دارد.