یعنی چه
رمال در لغت به کسی گفته میشود که با ریگ و شن (رَمْل) کار میکند. در اصطلاح عامه، به فردی میگویند که ادعا میکند با استفاده از خطوط، نقطهها، تاس یا ابزارهای مشابه، از آینده، اخبار پنهان و سرنوشت افراد باخبر است. در متون کهن فارسی، معنای قدیمیتری مانند حصیرباف یا بوریاباف نیز برای آن ذکر شده است.
مترادف
این کلمات در فرهنگهای لغت برای اشاره به کسانی که ادعای غیبگویی و کشف اسرار دارند به کار میروند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح ر و تشدید مَ بر وزن فعّال (Rammāl) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً در پاسخ به طراحان جدول با تعداد حروف مشخص کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به نوع دقیق پیشگویی، از واژههای فوق در انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و صیغه مبالغه از «ر-م-ل» است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این مفهوم عموماً از کلمه فالچی استفاده میشود.
به فارسی
اگر بخواهیم معادل کاملاً پارسی یا توصیفی برای آن به کار ببریم، عباراتی نظیر «شنبین»، «پیشگو» و «ریگانداز» گویای معنای آن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل رمال
واژه «رمال» ریشه در زبان عربی دارد و از کلمه «رمل» به معنی شن و ماسه گرفته شده است. علت این نامگذاری به شیوهای قدیمی از پیشگویی برمیگردد که در آن فرد با ترسیم خطوط و نقاط روی ماسههای روان، ادعای کشف اسرار آینده یا امور پنهانی را داشت. در ادبیات و فرهنگ عامه فارسی، این کلمه بار معنایی منفی دارد و نمادی از خرافهپرستی، فریبکاری، جهل و سادهلوحی مراجعهکنندگان به شمار میرود؛ به طوری که در ضربالمثلها نیز برای نشان دادن اوضاع بدتر از آن استفاده میشود، مانند ضربالمثل معروف «از گیر دزد درآمد، به گیر رمال افتاد».
از دیدگاه علمی و دینی، رمالی و رفتارهای مشابه آن نوعی شبهعلم و ابزار فریب به حساب میآیند. اگرچه خود واژه «رمال» در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیمی نظیر سحر، جادوگری (ساحر) و تیرهای پیشگویی (ازلام) به شدت مذموم و از اعمال شیطان دانسته شدهاند. امروزه این اصطلاح به هر کسی که با روشهای غیرعلمی و واهی ادعای گرهگشایی از مشکلات یا پیشبینی آینده را دارد، اطلاق میشود.