یعنی چه
ملوح واژهای عربی است که چند وجه معنایی دارد؛ در معاجم جدید به معنای «سریعالعطش» یعنی کسی یا چیزی که زود تشنه میشود یا تشنگی میآورد. همچنین از ریشه ملح به معنای شور و نمکین، و از ریشه لوح در نجوم قدیم به معنای تابان و روشنکننده است.
تلفظ
این واژه بسته به ریشه و کاربرد لغوی به صورت مُلُوح (بر وزن فُعول) یا در نقش اسم فاعل به صورت مُلَوِّح تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۴ حرف دارد و بسته به راهنمای طراح، با واژههای شور، تابان یا سریعالعطش همپوشانی دارد.
به انگلیسی
بر اساس معانی مختلف، معادلهای انگلیسی آن شامل واژههای مربوط به تشنگی، شوری و درخشندگی است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در معاجم لغوی عرب در بابهای مختلف معنایی (عطش، شوری و اشراق) بررسی شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن بسته به سیاق متن شامل «زود تشنهشونده»، «شور» یا واژه «تابان و درخشان» در متون نجومی کهن است.
نماد چیست
در ادبیات و سنت عربی، ریشه این واژه از یک سو نماد شوری دریا، تلخی و سختی است و از سوی دیگر به دلیل همریشه بودن با ملاحت، نماد جذابیت باطنی، نمکین بودن و برکت (حق نمک) محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ملوح
واژه «ملوح» یک لغت اصالتاً عربی و کمکاربرد در فارسی معیار است که در متون کهن و لغتنامهها با چند رویکرد معنایی متفاوت شناخته میشود. رایجترین معنای آن در فرهنگهای لغت جدید عربی، «سریعالعطش» یعنی فرد یا موقعیتی است که به سرعت دچار تشنگی میشود یا تشنگی ایجاد میکند.
از سوی دیگر، این واژه به دلیل ارتباط با ریشه «م-ل-ح» به مفاهیمی چون شوری، نمکین بودن و مجازاً ملاحت و دلنشینی پیوند میخورد. همچنین در اصطلاحات نجوم قدیمی، برگرفته از ریشه «لوح»، به معنای روشنگر و تابان برای توصیف اجرام آسمانی به کار رفته است.
در قرآن کریم خود این واژه به طور مستقیم نیامده است، اما ریشه آن (ملح) در آیاتی که به تقابل آب شیرین و آب شور اشاره دارند (مانند سوره فرقان و فاطر) به کار رفته است که نشاندهنده اصالت لغوی این ماده در زبان عربی است.