یعنی چه
واژهٔ «مهربانیکننده» صورتِ وصفی و اسم فاعلِ ساختهشده از «مهربانی کردن» است. این واژه به کسی اشاره دارد که با دیگران با شفقت، نرمی و عاطفه رفتار کرده و اعمالی سرشار از لطف و بخشندگی انجام میدهد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مِهربانیکُننده [mehrbānī-konandeh] است که از ترکیب اسم مصدری مهربانی و صفت فاعلی کننده تشکیل میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسش «مهربانی کننده» در جدول، خود واژهٔ دوازده حرفی «مهربانی کننده» است؛ همچنین کلماتی مانند مشفق، رحیم، شفیق و روف نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی نظیر Kind و Compassionate دقیقترین معادلها برای توصیف فرد مهربانیکننده و با عاطفه هستند.
به عربی
در زبان عربی، صفتهای فاعلی و مبالغهای متعددی مانند مشفق، رحیم، عطوف و رؤوف برای این مفهوم به کار میروند که در متون دینی و قرآنی نیز به عنوان صفات الهی برجسته هستند.
نماد چیست
این مفهوم در سراسر جهان با نماد تصویری «قلب» شناخته میشود. در ادبیات و فرهنگ عامه، «مادر» بزرگترین تجسم انسانی آن است. در نمادشناسی ایرانی، خورشید (مهر) و در میان جانوران، کبوتر، قو و پلیکان نمادهای پاکی، صلح و مهربانیکنندگی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مهربانی کننده
واژهٔ «مهربانیکننده» یک صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است که ریشهای کهن در واژه اوستایی میترا (Mithra) به معنای پیوند، دوستی و فروغ دارد. این کلمه تجلی کامل رفتار انسانی و اخلاقیِ توام با شفقت، عاطفه و دلسوزی است که فرد در تعامل با جهان پیرامون و همنوعان خود بروز میدهد.
اگرچه این عبارت مرکب مستقیماً در متون کهن یا قرآن به این شکل ظاهری نیامده، اما در ترجمهٔ صفات عالیه الهی مانند رحیم، رؤوف و لطیف کاربرد بسیار وسیعی دارد. در فرهنگهای لغت معتبر از جمله لغتنامه دهخدا، این واژه معادل دلسوزی و محبت کردن به دیگران معنا شده و نمادهای متعددی از قلب گرفته تا ایثار مادرانه را در بر میگیرد.