معنی
واژه «بلند» در زبان فارسی صفتی چندمعنایی است که در اصل به هر چیزی که دارای ارتفاع رو به بالا یا قد کشیده باشد (مانند کوه یا درخت بلند) اطلاق میشود. این کلمه همچنین برای توصیف طول زیاد (مانند طناب بلند)، صدای شدید و رسا (صدای بلند) و در مفهوم مجازی برای امور ارجمند، شریف و باارزش (مانند مقام بلند یا بخت بلند) به کار میرود.
یعنی چه
در زبان عامه و ادبی، وقتی میگویند چیزی بلند است یعنی از سطح زمین ارتفاع زیادی دارد یا طول آن کشیده است. در مفاهیم معنوی و انسانی نیز به معنای عالیرتبه بودن، عظمت، استواری و دوری از پستی و حقارت به کار میرود.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف صوتی، متراژ، ارتفاع و مقام معادل بلند هستند.
متضاد
کلماتی که در تضاد با ابعاد مادی، صوتی یا درجات معنوی واژه بلند قرار دارند.
هم خانواده
واژگان مشتق و ترکیبی در زبان فارسی که از پایه واژه بلند ساخته شدهاند.
جمله سازی
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف و طراح جدول، این کلمات جایگزین میشوند.
به انگلیسی
زبان انگلیسی بر خلاف فارسی برای هریک از ابعاد بلند، واژه مجزایی دارد.
به عربی
معادلهای دقیق عربی که بر اساس نوع و بافت متن انتخاب میشوند.
به ترکی
در زبان ترکی واژه Yüksek عمدتاً برای ارتفاع و صدای بالا و Uzun برای طول و قد استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بلند
واژه «بلند» یکی از اصیلترین کلمات زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (farsi miane) و اوستایی دارد. این واژه از گذشته تا به امروز مفهوم برافراشتگی و صعود را حفظ کرده است؛ به طوری که حتی نام کوه البرز نیز با بخش اول این کلمه همریشه بوده و معنای کوه بلند را در خود دارد.
این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی فراتر از یک صفت مادی برای طول و ارتفاع عمل میکند. بلند در ادبیات نماد استواری، جاه و جلال، برتری معنوی، آزادی و دستنیافتنی بودن است. اصطلاحاتی مانند سربلندی یا همت بلند نشاندهنده بار معنایی مثبت و ارزشمند این کلمه در جهانبینی ایرانیان است.