یعنی چه
مغبة در اصل به معنای پایان، مآل و نتیجه کارهاست. این کلمه بیشتر در متون ادبی و اخلاقی به کار میرود و اشاره به پیامد یا عاقبتی دارد که پس از انجام یک عمل گریبانگیر انسان میشود (مانند ترکیب سوءِ مغبة به معنی بدعاقبتی).
تلفظ
این واژه به صورت مَغَبَّه (با فتح مِ و غین، و تشدید و فتح باء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه مغبة معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «عاقبت»، «سرانجام» یا «پایان کار» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از واژههایی که به مفهوم پیامد و خروجی یک عمل اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
از آنجا که این واژه اصالتاً عربی است، در خود زبان عربی نیز به همین صورت یا با مترادفهایی چون عاقبت و خاتمه به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی برای این واژه شامل سرانجام، انجام کار، پیامد، و فرجام هستند که جایگزینهای مناسبی در نگارش به شمار میروند.
نماد چیست
این واژه نماد فیزیکی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در پهنه ادبیات اخلاقی، نمادی از بازگشت اعمال و هشدار نسبت به عاقبتبین بودن و سنجش پیامد کارها پیش از انجام آنهاست.
جمعبندی و توضیح کامل مغبة
واژه «مغبة» یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که ریشه در ثلاثی مجرد «غ ب ب» دارد. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به معنای پایان، سرانجام، فرجام و عاقبت کار معنا شده است. بار معنایی این واژه نسبتاً خنثی است و میتواند به پیامدهای خوب یا بد اشاره داشته باشد، هرچند در برخی ترکیبات نظیر «سوء مغبة» برای اشاره به بدفرجامی استفاده میشود.
اگرچه این کلمه به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم آن یعنی سنجش عاقبت امور و رسیدن به جزای اعمال، پیوندی عمیق با مفاهیم قرآنی دارد. در حل جدول نیز این کلمه چهار حرفی به عنوان مترادف عاقبت و سرانجام بسیار کاربرد دارد.