یعنی چه
عبارت «دارای ذوق و هنر» صفت مرکب یا اصطلاح توصیفی در زبان فارسی است و به فردی اطلاق میشود که استعداد هنری، درک زیباییشناختی و خلاقیت دارد و کارهای خود را با ظرافت، ابتکار و حس زیباییشناسی انجام میدهد. واژهٔ «ذوق» به معنای استعداد و سلیقه و «هنر» به معنای مهارت، فضیلت و استادی است.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «دارایِ ذوق و هنر» (dārā-ye zowq va honar) با کسرهٔ اضافه بین دارای و ذوق انجام میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در حل جدول ۱۲ حرف دارد و خود عبارت «دارای ذوق و هنر» است. از کلمات جایگزین و کوتاهتر مانند هنرمند، باذوق، یا خوشقریحه نیز میتوان استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این ویژگی از اصطلاحاتی مانند artistic and tasteful یا creative and skilled استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ترکیبهایی همچون «ذو ذوق وفن» یا کلمهٔ «فنان» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی سرراست برای این عبارت شامل واژگانی چون هنرمند، خوشسلیقه، خوشقریحه، صاحبطبع، بااستعداد، مبدع و خلاق است که همگی بر داشتن قریحه و توانایی خلق زیبایی دلالت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل دارای ذوق و هنر
عبارت «دارای ذوق و هنر» توصیفکنندهٔ انسانهایی است که روحی لطیف، نگاهی زیباشناختانه و دستانی مهارتمند دارند. این اصطلاح از ترکیب دو واژه با ریشههای متفاوت پدید آمده است؛ «ذوق» ریشهای عربی دارد که در اصل به معنای چشیدن بوده و در زبان فارسی به مجاز برای استعداد و سلیقه به کار میرود، و «هنر» واژهای اصیل با ریشه در زبانهای ایرانی باستان (Hunara) به معنی توانایی، فضیلت و شایستگی است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، داشتن ذوق و هنر همواره به عنوان یکی از والاترین کمالات انسانی ستایش شده است. این مفهوم نمادی از خلاقیت، حساسیت هنری و تمدن فکری است و در ادبیات سنتی ما با نمادهایی همچون «بلبل» برای خوشخوانی و «کلک و قلم» برای هنر نویسندگی و خطاطی پیوند خورده است. فرد دارای ذوق و هنر کسی است که دنیا را فراتر از لایهٔ مادی و ظاهری آن میبیند و توانایی بازآفرینی زیباییها را دارد.