یعنی چه
دربایست در زبان فارسی به معنای احتیاج، لزوم و شایستگی به کار میرود. این واژه در متون کهن به عنوان اسم (به معنی مایحتاج) و صفت (به معنی لازم و ضروری) استفاده میشده و نشاندهنده یک بایدِ منطقی و عقلانی است.
تلفظ
این کلمه به صورت فَتجه برای حرف دال و رِ، و کَسره برای حرف یِ خوانده میشود: دَربایِست.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به گزینههایی همچون نیاز، ضرورت یا احتیاج که ۷ حرفی باشد، واژه «دربایست» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دربایست در زبان انگلیسی، بسته به باقت متن از واژگان معادل ضرورت و احتیاج استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههایی که مفهوم احتیاج و الزامات قانونی یا منطقی را میرسانند، به عنوان معادل دربایست شناخته میشوند.
نماد چیست
واژه دربایست یک مفهوم انتزاعی است و نماد تصویری خاصی ندارد؛ اما در ادبیات و متون کهن فارسی، نمادی از بایدِ عقلانی، الزامات زندگی و شایستگیهای اخلاقی و اجتماعی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دربایست
واژه «دربایست» از واژگان اصیل، فصیح و کهن زبان فارسی است که از ریشه فارسی میانه و فعل «بایستن» (به معنی لازم بودن) مشتق شده است. این واژه در متون کلاسیک برجستهای مانند تاریخ بیهقی و تذکرةالاولیاء کاربرد فراوانی داشته و نشاندهنده عمق فرهنگ معنایی فارسی در بیان مفاهیم مرتبط با احتیاج و لزوم است.
این کلمه به خوبی میتواند به عنوان جایگزینی سره و زیبا برای کلمات بیگانه نظیر ضرورت و احتیاج در ادبیات معاصر و نگارشهای رسمی مورد استفاده قرار گیرد. ساختار این واژه از ترکیب پیشوند «در» و بن ماضی «بایست» تشکیل شده و به هر دو صورت اسم و صفت قابل درک است.